De kleine zaal van Doornroosje staat vanavond in het teken van atmosferische dark ambient en death industrial. Dat wordt kijken naar een persoon achter zijn instrumentarium en hopen op bijpassende videobeelden. De duistere sfeer van vanavond wordt versterkt door een soms iets te fanatiek gebruik van de rookmachine. Daarmee wordt het zicht regelmatig beperkt op het grote videoscherm achter de drie acts. Dat mag de pret echter niet drukken, want het is een ouderwetse avond wegdromen op zware muziek. Hoewel je dat dromen nu niet te letterlijk moet nemen. Daarvoor dreunde de bastoon vanavond iets te fanatiek. Het ging soms door merg en been. Zelfs met mijn oordoppen in was het een stevige uitdaging.
Natuurlijk zijn alle drie de acts ervaren klanten in dit genre. Alle drie groot geworden op het illustere Zweedse Cold Meat Industry label. In hun hoogtijdagen was dit label een keurmerk van zware industrial en dark ambient bands. Slechts geschikt voor een relatief klein en select publiek die geen moeite heeft met heftige beelden en, zo mogelijk, nog zwaarder op de hand liggende muziek.
Desiderii Marginis doet het wat dat betreft nog netjes. Zijn muziek klinkt melodieus en kent een gelaagde opbouw. Soms met een opmerkelijk break. Zo is de overgang van (vulkanisch) vuur naar natuur/ bos interessant. Niet alleen op beeld, maar juist de muziek maakt ineens een sprong van heftig naar lieflijke vogelgeluiden. Die rust duurt niet lang, want we gaan al snel weer verder op de duistere route die voor ons is uitgestippeld. Het tekent de opbouw van de set. Desiderii Marginis weet bovendien als enige de kracht van de bas tot normale proporties te houden.
Raison D’être zorgt voor een passende sfeer met Dante’s Inferno als inspiratiebron. Op de achtergrond zijn bevreemdende beelden uit een compleet andere tijd. De tijd waarin doofstomme zwart-wit films nog normaal waren. Deze beelden zorgen dat de muziek een onderlegger wordt voor de beelden die we te zien krijgen. Waar dit vroeger nog gebeurde met, vooral, piano doet Raison D’être dit vanavond met elektronica en soms interessant eigenzinnige instrumenten. Het zorgt voor een sfeervol schouwspel. Soms ondersteunt door iets teveel power in het basgeluid. Raison D’être weet, mede door gebruik te maken van sacrale zang, de sfeer soms aardig om te draaien. Nooit opbeurend van toon, maar het spel tussen licht en duisternis wordt er wel mooi mee vormgegeven.
Brighter Death Now is niemand minder dan Roger Karmanik. Roger is de grondlegger van het Cold Meat Industry label. Inmiddels bestaat het label al meer dan tien jaar niet meer. Toch maakt de naam nog steeds indruk. Zeker bij een kleine groep fanatieke volgers en de fans van het illustere genre. Roger loopt in het begin nog wat rondjes. Daarna bespeelt hij de gitaar en viool op geheel passende manier. Zijn zang is schreeuwerig en zo vervormd dat het een eigen instrument is binnen zijn duistere muziek. De beelden versterken het beeld van diepere betekenis zonder dat je helemaal zeker weet wat er uitgebeeld wordt. De set is een duister inkijkje in het innerlijk van de maker. Het roept tegelijk op om dat ook bij jezelf te doen. Eerlijk, open en met ruimte voor die donkere kant. Durven we dat te (h)erkennen? Gelukkig is het aan het einde van deze heftige set tijd om te gaan. Kan ik er in mijn slaap nog even over nadenken…