Corrosion of Conformity, opgericht in 1982 (!) heeft door de jaren heen best een legendarische status weten te verwerven. Ze begonnen als hardcore band, maar hun geluid groeide uit tot een mix van Southern rock en stoner. Na verschillende pauzes en line-up wisselingen, niet in de laatste plaats veroorzaakt door het overlijden van mede-oprichter Reed Mullin in 2020, is de band nu weer terug met dit album.
Het is een dubbelalbum geworden. Niet zozeer vanwege de lengte van de plaat (14 tracks) maar meer vanwege het duale concept. Het stukje Good God klinkt steviger, meer hardcore. Het Bad Maan stukje heeft meer groove en blues invloeden. Gitarist/vocalist Pepper Keenan is weer te horen als boegbeeld van de band. Gelukkig, na enige afwezigheid weer sinds 2015 terug in de band. En dat is te horen!
Dat het deel van Good God net wat heavier klinkt kun je bijvoorbeeld horen in de drums van You Or Me of hoe dat nummer op het eind een opgefokte wending neemt. Dat opgefokte wordt doorgezet op het volgende nummer, Gimme Some Moore met gastvocalen van Al Jourgenson (Ministry). The Handler vertoont duidelijke Black Sabbath invloeden, maar dan wel door een Black Flag filter. De overstuurde gitaren over een groovier baslijn zorgt voor een chaotisch maar meeslepend geheel. De voet gaat danig van gaspedaal op het instrumentale Bedouin’s Hand dat, zoals de titel het al aangeeft nogal wat invloeden uit het Midden-Oosten heeft in de melodie. Run For Your Life heeft die tragere, stoere swagger die de blues kenmerkt en een stukje spoken word van een ex-militair. Fans van Black Label Society zal dit wel smaken.
Met het funky Baad Man gaan we de andere richting van het album op.Lose Yourself heeft een bluesy groove die fans van The Black Crowes zal bekoren. Opvallend zijn de electronische geluiden die dat nummer, en het volgende, Mandra Sonos openen. Dat laatste nummer is ook meer een intermezzo. Eigenlijk klinkt Asleep On The Floor gruizig genoeg om toch op hetGood God stukje te hebben gestaan. Handcuff Country is weer zo’n stoer bluesy, Southern rock nummer on steroids. Eentje voor fans van Clutch! Swallowing The Anchor laat meteen horen met wat voor gitaarvirtuozen we hier te maken hebben en het gebruik van een cowbell zorgt voor bonuspunten. Brickman is een akoestisch rustpuntje. De afsluiter, het doomy Forever Amplified bouwt monumentaal op. De vrouwelijke gastvocalen zijn afkomstig van Anjelika “Jelly” Joseph, die normaal te horen is in New Orleans jazz-funk band Galactic. Wat mij betreft het beste nummer van het album. Mooi dat ze afsluiten met iets dat naar meer smaakt!
Een sterk nieuw album dat prima in de discografie past. Niet heel verrassend, maar origineel genoeg om een plekje te verdienen naast de rest van het werk.