Het Italiaanse Karmamoi let met het album Strings From The Edge Of Sound in 2023 een fraaie indruk achter bij mij. Met spanning begon ik dan ook aan het inmiddels zevende album The Eternal Mistake. Een album dat mij niet meteen wist te pakken. Het is de bekende oester die zich pas laat openen bij meerdere luisterbeurten.
The Regrets is de inleiding tot Lara Is Your Name.Het is rustig en ingetogen met een warm stemgeluid. Don’t Knock On The Door is een innemende compositie die enigszins mistroostig klinkt, maar een diep gevoel van passie in zich heeft.
I’m Not On Your Side ademt dan weer meer een progressief karakter. Op een aantrekkelijke en aansprekende manier. Ergens grijpt Karmamoi sterk terug op de symfonische rock uit de jaren zeventig. Het is vooral de variëteit in de zangmelodie die de aandacht vraagt. Met een sterke basis die gevoed is door drum en bas, weet Karmamoi ook de gitaarsolo een mooie plaats te geven in het complete plaatje.
Nothing But (ft Randy McStine) met tien minuten een pareltje op het album. Met de samenzang bij de start blijft Karmamoi in de vorige eeuw hangen op een fijne manier. Het doet denken aan de zang van Crosby, Stills & Nash of Venice. De kracht zit hem in de subtiele overgangen en de stukken muziek die een sterk gevoel oproepen. Enigszins in zangstukken te vergelijken met de (opera)zang van Devin Townsend. Dit wordt sterk aangevuld met instrumentale krachtmetingen waarin de gitaar vaak een belangrijke rol speelt.
The Mirror is een bijzonder stuk muziek in het totale plaatje. Ergens lijkt het weggelopen te zijn uit een musical of operavoorstelling, maar dan zonder het bombast en meer richting de stijl van een crooner. In No Soul lijkt dit gevoel zich voort te zetten, maar gaat het toch net een andere kant op, terwijl het karakter van Karmamoi overduidelijk aanwezig blijft. De muziek van Karmamoi blijft innemend en lijkt je langzaam op een fijne manier te omarmen. Ten aanzien van het karakter van No Soul ervaar ik het als een mix van lichte gospel en Elton John.
Het is bijzonder hoe Karmamoi me langzaamaan binnen weet te halen met de innemende en meeslepende muziek van de band. Titelnummer Eternal Mistake is zo halverwege zeker het punt dat ik niet anders kan dan meedeinen en genieten van dit prachtige stuk progressieve muziek. Het is sterk opgebouwd naar een mooi stuk met uitermate aanstekelijke zang dat wordt gevolgd door fijn gitaarwerk. Het straalt passie en emotie uit.
The Question is de brug naar We Are Going Home waarin Susanna Brigratti een bijdrage levert. Qua karakter gaan we terug naar een soort musicalachtig stuk muziek waarin het duet mooi gepast klinkt. Voor diegene die progressief geduld hebben, komt de apotheose in de laatste minuten. Hero waaraan Adam Holzman een bijdrage levert, klinkt dan weer heel anders. Met bijna tien minuten één van de langste composities op het album. Karmamoi weet door de indringende spanning de aandacht goed vast te houden en de veelzijdigheid, mede door drum en synthesizer, zorgt ervoor dat je geboeid blijft luisteren. De wending na bijna zes minuten geeft het geheel dan weer een bijzonder karakter mee. Geraffineerde spanning met een soort van jammoment zijn een genot voor de progliefhebber. Daar past Passing Away ook in, hoewel het een meer toegankelijk karakter heeft en mede door de ruimte die het gitaarspel krijgt in de tweede helft past het uitstekend in het totale plaatje.
No Fucking Way mag The Eternal Mistake dan afsluiten. Op een weer minder voor de hand liggende manier met een kleinere rol voor de zang.
Zoals gezegd is The Eternal Mistake een album dat tijd nodig heeft om te rijpen, maar na ettelijke luisterbeurten zijn er steeds meer momenten dat ik aan de boxen gekluisterd zit om te genieten van het zeer veelzijdige muziekspel van deze bijzondere band.