De muziek van Ozul is niet gemakkelijk in één hok te plaatsen. Het alterego van filmmaker Paulo Chavarria is met het nieuwe album Stillborn Hope volume 1 eigenlijk teruggegaan naar de periode voor het vorige album Man On The Shore. Eindigde het album met een tragedie. Met Stillborn Hope gaat Ozul terug naar de periode om de achterliggende redenen van deze tragedie te onderzoeken. Het volgt de langzame desintegratie van een gezin – de stilte, de vervreemding en de psychologische oorlogsvoering.
Het is daarmee onderdeel van een trilogie dat met het aankomende volume II in 2027 afgerond is. In volume 1 laat Ozul zich leiden door een meer atmosferische en akoestische kant. Earth Bled Black laat dat meteen horen bij de start. De aanpak is bijna minimalistisch en ten aanzien van het gevoel in de muziek past het goed bij de mistroostigheid van het thema. De zang van Ozul is bezwerend, het drumritme is dwingend en het akoestische gitaarspel weeft zich daar doorheen op een dromerige manier. De herhaling in de structuur krijgt het karakter van een mantra en blijft daarom ook goed hangen. In Vulture krijgt dit nog meer vorm. Het is krachtiger neergezet, maar houdt het akoestische karakter in zich. In de aanloop naar het refrein en het refrein zelf zijn er mooie overeenkomsten met het geluid van The Alan Parsons Project en dan kan het bijna niet misgaan. Door meer zang toe te voegen aan de basis verdiept Ozul de muziek sterk. En wanneer de gitaarsolo wordt ingezet is Vulture voor mij compleet.
In Her Favorite Art slaat Ozul een andere weg in. Meer gericht op de elektronische muziek uit de jaren tachtig. Zijn warme stemgeluid vormt met het wat schelle geluid een mooi contrast. Muziek en zang neigen gaandeweg naar elkaar en smelten samen naar een vorm van warmte. Het contrast blijft echter steeds op de achtergrond latent aanwezig. Ozul schuwt het niet om met elektronische elementen te experimenteren waardoor de compositie bijzonder verrassend blijft.
Halverwege slaat de warme muziekdeken om je heen met Unread Letter To The Blind. Misschien tekstueel minder geruststellend, maar muzikaal prachtig, gevoelig en precies de kern rakend. Dat gevoel raakt op de achtergrond met Cold War In Silence. Het karakter is meer hoekig en scherp, hoewel het stemgeluid van Ozul zoals altijd met een mooi timbre de sfeer voor een groot gedeelte bepaalt. Er is op die wat blikkige basis veel ruimte voor een tevreden geluid van de gitaar, dat zijn eigen verhaal lijkt te vertellen.
Ronder van karakter vervolgt Ozul het verhaal met Erase waarin inmiddels vertrouwde kenmerken terugkomen in het totaalgeluid om met Lost For Words het album af te sluiten op een manier die verrassend te noemen is. Het start met een geluid van de Spaanse gitaar en is licht minimalistisch, bijna lofi, opgenomen. Maar zoals inmiddels gewend weet Ozul tussen dit terugkerende geluid, oases van progressief spel neer te zetten. Daarbij wordt er nog wat geëxperimenteerd met blaasinstrumenten waardoor het geheel ook weer doet denken aan iemand als David Sylvian.
Stillborn Hope volume 1 is een bijzonder album dat ergens een gevoel van neerslachtigheid over zich heen heeft, maar uiteindelijk toch een warm gevoel weet over te brengen. Volume II belooft een zwaardere invalshoek te hebben, maar vooralsnog kan ik genieten van deze veertig minuten.