Serre Fest is één van de meest gemoedelijke festivalletjes van Vlaanderen en aan de formule werd niets veranderd: een handvol lokale bands uit de grote vijver van punk en postpunk, biertjes aan de prijzen van voor de inflatie en de liefde voor de muziek die voorop staat. Net als vorig jaar waren wij opnieuw van de partij.
Aanvankelijk leek het alsof de opkomst in Lievegem (B) minder zou zijn dan die van vorig jaar, maar naarmate de avond vorderde, sloten meer mensen aan in de serre (wat in Nederland een kas genoemd wordt).
Drie bands stonden ook vorig jaar op de affiche van Serre Fest: Drift, Next! en Face Your Fears. Dirft stond er vorig jaar nog als duo en nu als kwartet. De twee nieuwe bandleden – drummer Francis en bassist Wouter – werden overigens gevonden dankzij dat vorige concert op Serre Fest. In de nieuwe bezetting werd bovendien al een nieuwe track voorgesteld aan het publiek: Blauwe Plek, met het heerlijke refrein ‘wat moet ik doen, eerst was hij paars, nu wordt hij groen’. Deze nieuwkomer kreeg een mooi plekje in de set, tussen Bedbeest en Koken met Kerosine. De cover van En Toen Was Er Niets Meer van De Brassers zat eveneens opnieuw in de set, maar nu met een nieuw slot, net als de Drift-klassieker Huiswijn. Achteraf vertelde zangeres Tine dat er deze zomer mogelijk studio-opnames volgen voor Drift, en dat ze voorts de draad weer opgenomen heeft van De Spleet. Die band lijkt een beetje op Drift, maar dan met meer synths.
Postpunkband Face Your Fears had ook al een nieuw bandlid voor te stellen. De synths zijn voortaan voor rekening van Jürgen. Deze band bracht een korte set met deze keer uitsluitend covers. Dan wel niet de klassieke new wave-covers. Of wat dacht u van Dreams Never End van New Order, Sense of Purpose van The Sound of Caucasian Walk van de Virgin Prunes. Voor het laatste nummer van de set kreeg Face Your Fears versterking van zangeres Saskia van Next!.
En na een korte podiumombouw was het dan aan Next!, die de set startte met een duet met Corina van Face Your Fears. Daar hebben ze voortaan Jo op drums. Deze keer een mannelijke Jo, terwijl de vorige drummer een vrouwelijke Jo was. Daar is geen operatie aan te pas gekomen. Bij Next! zaten er een pak nieuwe nummers in de set en deze band heeft met de nieuwe drummer blijkbaar ook een nieuw elan gekregen. Het genre is nog steeds garage/punk. Rub It In en Secrets mogen van mijn part best uitgroeien tot vaste waarden in de set van Next!.
Nog meer punk kregen we voorgeschoteld met Faroutski. Deze West-Vlaamse punkband vierde in 2023 zijn 30-jarige bestaan. In die periode brachten ze hun muziek al naar podia in België, Nederland, Duitsland, de UK en Turkije en ze hebben ooit een album uitgebracht bij het Nederlandse label Alphen aan de Records. Het band-jubileum werd in 2024 gevierd met een EP in eigen beheer. De vier tracks van deze EP vormden de ruggengraat van dit concert en aanvullen deden ze met hun klassiekers. Frontman Gino houdt van attributen op het podium en meestal is dat wel leuk. Bij Dance Like A Monkey werd een grote knuffelaap in het publiek gegooid en bij het teruggooien werd bassiste Rine ei zo na omver gekegeld. Als Faroutski hun song I Wanna Be A Ramone inzet, wordt vanuit de zaal geantwoord met een luid ‘hey, ho, let’s go’. Het publiek is helemaal mee met de energieke en prettig gestoorde punk van dit viertal.
Als afsluiter mocht Subatomic Strangers aantreden. Met misschien wel de jongste bandleden van de avond en toch met bakken ervaring. Deze band bestaat sinds 2021, heeft twee albums uit en doet regelmatig korte internationale tournees. Dit jaar zijn ze al eens naar de UK gereisd en in het najaar doen ze dat nog eens, dan als support van Lesbian Bed Death. Eind vorig jaar deelden ze nog de affiche met de band Darker voor concerten in Sittard, Breda en Gouda.
Subatomic Strangers stond met veel enthousiasme te spelen en bracht een set met het beste uit hun albums Special Satellite en Resuwrecked. Zangeres Sharon heeft een mooie stem en ze legt veel kracht en emotie in haar vocalen. Deze band leent de sound van de jaren ’80 maar doet er zijn eigen ding mee. Denk aan de aanpak van Customs, Interpol of Whispering Sons. Maar net zo goed denk je bij bepaalde nummers aan Florence & The Machine, 10.000 Maniacs of Gossip. Ze laten zich niet voor één gat vangen. Voor mij gaan de medailles naar het begin van de set, met Air, Deja Vu en SOS. Het publiek reageerde super enthousiast en er mocht nog een toegift bij.
Achter Serre Fest zit geen grote strategie of plan. Het belangrijkste lijken de speelkansen voor de bands en dat het publiek een leuke avond heeft. Net dat maakt dit festivalletje zo leuk. En er valt telkens wel iets nieuws te ontdekken. Als alles goed gaat, zijn wij volgend jaar opnieuw van de partij.