Op 4 mei is het om 20:00 uur twee minuten stil. Ook in Doornroosje. Hoewel een enkeling twee minuten schijnbaar net te lang vindt duren. Op een avond waarop herdacht wordt verwachten wij een band die duistere kanten laat horen. Een soort murder ballads, maar dan (heel) anders dan het grote voorbeeld.
Het zevenkoppige Crippled Black Phoenix maakt er echter iets anders van vanavond. De band heeft volgens Justin Greaves lang niet getoerd. Dat is duidelijk te horen. Het zevental komt niet echt op gang. Er zit nauwelijks dynamiek in het optreden. Het lijkt erop dat de muzikanten last hebben om elkaar te vinden, laat staan aan te vullen. Iedereen doet zijn/ haar kunstje, maar meer dan dat komt eigenlijk niet uit de verf. Crippled Black Phoenix klinkt als een beginnende band die nerveus is voor hun eerste optreden. Dat verwacht je niet van een band al heel wat jaren meeloopt. Mogelijk is het vele wisselen van muzikanten debet aan dit euvel. Er lijkt echter meer aan de hand. Wanneer de zang ook nog eens tenenkrommend matig is blijft er weinig over om van te genieten. De aangekondigde flitsende show van een liveband pur sang wordt node gemist. De geluidsman lijkt ook de doppen in zijn oren vergeten waardoor het vanzelf behoorlijk mis gaat.
Jammer, want nummers als Ravenettes, Hollows End en Vampire Grave verdienen beter. Bij Things Start Falling Apart blijkt dat ook de mannenzang vanavond niet bepaald een hoogtepunt is. Beide mannen achter de microfoon klinken tegen het vals aan. Om het maar eufemistisch te stellen. Dit euvel blijft de hele avond de band teisteren. Zangeres Belinda Kordic laat op het einde van de set merken dat zij ook niet bepaald tevreden is. Ze weet eigenlijk niet hoe snel ze van het podium af moet komen. Zij lijkt de reden waarom de band niet nog een nummer speelt, want vreemd genoeg is er toch een enthousiaste groep volgelingen die Crippled Black Phoenix aanmoedigt om vooral verder te gaan. Belinda lijkt echter klaar met het gefriemel aan haar geluid en het dansen met de rug naar het publiek. Vooraf veel meer van verwacht. Nu is het een nachtkaars die veel te vroeg is uitgegaan. Soms met een lichte flikkering van hoop, maar helaas net als de thematiek van de muziek net iets te dodelijk (slecht).
De psychedelisch rock van Temple Fang komt gelukkig beter uit de verf. De traag opgebouwde nummers blijven inspirerend. De band maakt het weer lastig door veel nieuwe nummers te spelen. Gevolg is dat het publiek niet alleen muzikaal uitgedaagd wordt, maar ook moet wennen aan nummers die onbekend zijn. Na de set is het eigenlijk de grote vraag hoeveel nummers Temple Fang nu precies gespeeld heeft. De tempo en sfeerwisselingen tijdens de doorgaans lange nummers zorgen ervoor dat het lastig is om begin en einde van een nummer te onderscheiden. Flood wordt in ieder geval aangekondigd, dus die kunnen we hier wel noemen. Voor de rest is het een psychedelische trip door Temple Fang land. Met voor hun doen een relatief korte set. Dat dan weer wel.
Foto’s: Ron Schoonwater