De afgelopen paar jaar is het deze band gelukt op te klimmen van ‘lokale Eindhovense band’ naar een landelijke, veelbelovende nieuwkomer. Veel shows spelen, o.a. via de Popronde en een tomeloze energie en passie in combinatie met spannende live sets en songs hebben hun vruchten afgeworpen. Dit is hun eerste volledige album.
Frontvrouw Michaela Nitsotoli begint met een wat meer ingetogen spoken word passage op Autopilot voordat de gitaarsound van Jef Maimon hoekiger wordt en haar stem opgefokter. Die opbouw is kenmerkend voor deze band. Zo klinkt op Party de percussie van Mees Weterings als een langzaam tikkende tijdbom met een explosie in de vorm van Michaela’s agressievere zang. Op Doll en You Be You heeft de bas van Emma Smits een belangrijke rol in de start van de nummers. Op dat laatste nummer klinkt Michaela’s krijs bijna psychotisch. Geweldig heftig. Hoe belangrijk die bas is, blijkt weer uit hoe het als een soort fundament fungeert op High Low. Het is de stevige ondergrond waarop de onvoorspelbaardere vocalen en gitaarpartijen als een huis staan. Die gitaarpartijen schuren weer flink op Salty Birthday Cake en plaatsen de noise in noiserock. Op Corner horen we iets meer standaard punkrock riffs, het maakt die song de meest toegankelijke van het album. De maniakale krijs van Wired Too maakt dat nummer een stuk minder toegankelijk. Het album wordt afgesloten met het melancholische en wel, dromerige Dream.
De nummers zijn een vakkundige mix van de noise rock van bands als Sonic Youth met de boze, vrouwelijke energie van een Hole of Bikini Kill. Met dit album laat deze band horen niet alleen goed genoeg te zijn om heel het land te veroveren, maar ook heel de wereld.