De blues(hard)rock van Dan Byrne gaat erin als zoete koek. Heerlijk gitaarwerk. Het scheurt, schuurt en zorgt voor dynamiek. De zang van Dan is lekker ruig, maar hij weet ook zijn weg te vinden op de rustigere stukken. Zoals op Praise Hell, met een opvallend piano riedeltje, maar ook op de (semi-)ballad Death Of Me. De refreinen zijn soms heerlijk simpel. Fijn om op mee te zingen. Schreeuwen mag ook. De dynamiek van de muziek wordt ook bepaald door de uitstekende productie. Details zijn goed te volgen, maar er is vooral veel ruimte voor het juiste instrument. Dat zijn niet alleen, maar wel vooral, de elektrische gitaar en de fijne stem van Dan. Dan Byrne kent duidelijk zijn klassiekers. Het zorgt voor een herkenbare sound zonder dat de band klakkeloos aan het kopiëren is. Voorbeelden daarvan zijn classic (blues)rockers Sober en Cherry & Leather. This Is Where The Shows Begin heeft nooit de pretentie om meer te zijn dan het feitelijk is. Dat is verfrissend eerlijk en lekker direct. Zeker als het in handen is van nieuwkomer Dan Byrne, want ondanks de geboden kwaliteit is dit zijn officiële debuutalbum. This Is Where The Shows Begin en hopelijk is dit het begin van nog veel meer (met dezelfde kwaliteit).