Doom kan op een vreemde manier toch ook gewoon heel mooi zijn. Warning toonde dat in het verleden al aan. Met “slechts” twee voorgaande albums, is deze band toch een gigant in zijn genre. Het debuut Strength To Dream uit 1999 was een veelgeprezen album, maar vooral opvolger Watching From A Distance uit 2006 heeft een ware cultstatus in de doom metal veroverd.
Twintig (!) jaar na het vorige album, komt er toch weer een nieuw studioalbum, en wat voor één! Rituals Of Shame is in ieder geval een ijzersterke come-back die velen dit niet (meer) verwacht hadden. Zanger/gitarist Patrick Walker is in januari 2025 begonnen met het schrijven van nieuwe nummers en heeft zich na het opnemen van een paar demo’s voor de verfijning een tijdje teruggetrokken in een afgelegen huis buiten Florence. Daarna heeft het opnameproces plaatsgevonden in The Arch Studio, een voormalige kerk van in Southport, met behulp van Chris Fullard (Idles, Sunn O))), Ulver) bij de mix.
“Slechts” vijf tracks taan er op dit nieuwe album, maar met de kortste track op ruim zes minuten en de langste van ruim twaalf, is er ook op het vlak van de kwantiteit absoluut niets te klagen. Deze nummers moeten allen met grote persoonlijke betrokkenheid geschreven zijn; de expressie in de stem gaat je zo nu en dan door merg en been (en dat bedoel ik absoluut positief). Nu zijn de meningen over de zangkwaliteiten van bijvoorbeeld Ozzy, Fish of Neil Young ook nogal uiteenlopend, maar het valt niet te ontkennen dat ze allen een stuk tekst met overtuiging over kunnen brengen. Datzelfde geldt voor Patrick Walker; dit is vol overgave en wat mij betreft zeer indrukwekkend! De man kan en heeft het nog steeds. Wanneer je hier dan de gehele muzikale omlijsting ook nog eens zo intens, smaakvol en passend omheen kan draperen, dan heb je wel iets voor elkaar gekregen. Misschien is het totaalplaatje van instrumentatie minder smerig en gruizig dan voorheen, het gevoel van duisternis en melancholie is er niet minder om. Het gevoel dat één enkele losse noot pijnlijk kan penetreren, lijkt zelfs alleen maar sterker geworden. Zelfs een stukje opbouw lijkt niet nodig; je valt als luisteraar direct bij aanvang al in de langste track, de opener en titeltrack Rituals Of Shame, en deze zal de liefhebbers van deze innemende muziek direct helemaal meesleuren tot de laatste stukje afgekapte feedback van de gitaar bij afsluiter Teacher. Skippen of zappen zal er niet inzitten; je komt niet op het idee. Dat zal het nadeel van vinyl zijn deze keer; je moet de plaat omdraaien. Om daar toch nog een opmerking over te maken: je zou in dit geval bijna jaloers zijn op luisteraars uit de VS. Daar kunnen ze bij Relapse die mooie limited editions op vinyl krijgen, waar we hier in Europa altijd van verstoken blijven. Ach, zo houden we toch nog wat te wensen over; de muziek op de reguliere versie is gelukkig gewoon hetzelfde.