Het succes van Motionless In White blijft groeien. Met een charismatische frontman in de persoon Chris Motionless Cerulli, slim in elkaar gestoken nummers met een modern geluid en goede visuele presentatie hebben ze een succesformule in handen. Die troeven worden perfect uitgespeeld op dit nieuwe album.
Zoals die andere metalcore band, Ice Nine Kills dweept deze band met horror-elementen. Ze gaan niet zo ver als die theatrale band, maar de hoes verraadt genoeg. Over het algemeen worden overigens wel wat meer persoonlijke onderwerpen bezongen, maar tracks als Blood Pact en Afraid of the Dark zijn wel in dat thema.
De stem van Chris Cerulli is enorm herkenbaar. Ik kan die niet anders beschrijven als die van een emo vampire android. Het klinkt gothic, kwetsbaar, soms wat mechanisch en vaak duister. Die stem krijgt op dit album nog wat versterking van gastartiesten. Skylar is met haar mooie heldere stemgeluid te horen op ballad R.I.P. die eigenlijk te cheesy zou moeten zijn om te werken, maar me toch wist te roeren. Corey Taylor (o.a. Slipknot) laat vooral zijn rauwere stem horen op het verrassend gelaagde Playing God met aanstekelijk refrein ‘get fucked or shut the fuck up’.
Rauwe vocals leiden vaak sterke breakdowns in, zoals op openingstrack Decades en Fight Like Hell. Ideaal voor Tik Tok en Instagram-reels! De refreintjes zijn vaak erg catchy en meezingbaar. Er wordt riant gestrooid met elementen uit andere stijlen dan metal. Denk aan wat meer gerapte vocalen en een enorme dosis aan invloeden uit dance muziek. Elektronische beats eisen net zo’n grote rol op als riffs. Op het toepasselijk getitelde Blood Rave, met gastvocalist Anthony Martines (Dark Divine) staan ze zelfs op de voorgrond. Ook op Count Back From Zero liggen die er vrij dik op. Op het typische gothic romance nummer Love At First Bite horen we duidelijk invloeden van het iconische Mike Olfield muziekje Tubular Bells, bekend van de Exorcist-film. Sunglasses At Night is natuurlijk een duidelijke ode aan het gelijknamige nummer van Corey Hart, inclusief die kenmerkende synthesizer hook. Daarmee bekrachtigd de band dat ze beïnvloed zijn door de 80s new wave en versterken ze meteen hun gothic imago.
Al met al een geweldig sterk album. Als je kritiek zou kunnen geven, gaat die met name over de perfectie. Het klinkt allemaal zo berekend, zo goed geproduceerd dat het wellicht wat van urgentie en rauwe energie mist. Los van dat een voorbeeld van hoe je popmuziek kunt omsmeden naar heavy muziek. Het geluid van moderne metalcore.