Al de nodige jaren staat Kamelot garant voor kwalitatieve hoogstaande symfonische metal. Met Dark Asylum is de band rond gitarist en componist Thomas Young toe aan hun veertiende langspeler. Tekstueel speelt het en ander zich deze keer af in een duistere kathedraal in Victoriaanse sferen. Toegeven, de Faust-invloeden liggen er dik bovenop, maar het boek van Goethe leent zich dan ook bijzonder goed voor meer metalen aangelegenheden.
Normaliter is symfonische (power)metal niet een genre waar ik persoonlijk warm voor loop, maar Kamelot maak ik graag een uitzondering. Dat zit hem voornamelijk in twee dingen, namelijk het Tim Burton-achtige duister sfeertje in de muziek en dat Tommy Karevik perfect aanvoelt wat voor een zangstijl bij een nummer hoort zonder door te schieten in overdreven operette-achtige aangelegenheden.
Een ander sterk punt van Kamelot zijn pakkende composities en memorabele melodieën. Het uptempo Ashen World, Godlike Alchemy en het titelnummer zijn prima voorbeelden, inclusief koren en een half orkest uit een keyboard. Op Sanctuary is Karevik al zijn vocale facetten te horen, met Clémentine Delauney en Ignacia Fernández op achtergrondvocalen.
Op het lichtjes aan Nightwish refererende One Last Masquerade drukt Tobias Sammet (Edguy/Avantasia) zijn stempel en op de ballad Ivey, my dear laat Karavik zich van een breekbare kant zien. Dit nummer vormt een rustpunt tussen al het symfonische metalgeweld. Een ander gedenkwaardig moment is het folk-achtige Beneath the Moon (Tunglið) om vervolgens Dark Asylum in stijl af te sluiten met The Puppet King.
Op Dark Asylum voeren Young en zijn muzikale kompanen de luisteraar mee op een boeiende tocht door een Faust-achtige wereld met een Tim Burton-achtige charme gevangen in prachtige en gedenkwaardige nummers. Aanrader voor liefhebbers van het betere symfonische werk.