Een moordend tourschema, zo zou men de Oktober-tour van de bands And So I Watch You From Afar en Caspian mogen noemen. Samen reizen de bands door heel Europa, waarbij er elke avond ook nog eens gespeeld moet worden. Een ambitieus plan waarbij er eigenlijk niets mag tegenzitten….
Het geluk was niet aan hun zijde, zo werd de bands al eens zo’n zeven uur opgehouden bij een grenscontrole waardoor een gepland optreden in Parijs niet door kon gaan en vervolgens sloeg ook nog eens het noodlot toe, de nightliner van de bands stond ineens met panne langs de weg. Zo stonden de bandleden van And So I Watch You From Afar en Caspian op dinsdagochtend nog in Frankrijk en werden zij op diezelfde dag nog in Nijmegen verwacht voor een optreden. Alles op alles werd er gezet om deze show te gaan halen en warempel het lukte!
Het tijdschema bij Doornroosje ging op de schop en supportact Otay:Onii moest helaas worden geschrapt om er voor te zorgen dat de crew hun werk kon doen om te zorgen voor een soundcheck en ook simpelweg de tijd had om alles klaar te kunnen zetten. Zo begon op deze dinsdagavond alles net een tikkeltje later, maar een gretig publiek in de kleine zaal van Doornroosje was helemaal klaar voor een avond vol gitaargeweld. Rond half tien openden de deuren van de zogenaamde Rode Zaal in Nijmegen en dat was tevens het startschot van de Amerikaanse band Caspian. De post-rockers uit Beverly haalden meteen alles uit de kast. Met hun gitaren en luide drumwerk werd een wall of sound opgetrokken die perfect paste bij opener A Great Fire. Net zoals bij de hoofdact waren songteksten uit den boze, die mocht het publiek er zelf bij denken. Men nam liever de toeschouwers mee op een muzikale trip, waarbij het na de stevige opener tijd was om in een dromerige sfeer te geraken, waarbij Caspian het publiek continu bleef voeren met hun mooie gitaargeluid. Soms liet men even de hoofden wat meer schudden, waarna het vervolgens weer afzwakte tot ritmisch meeknikken. Caspian speelde een mooie gebalanceerde set, die helaas door de tourperikelen slechts veertig minuten mocht duren. Het smaakte naar zoveel meer….
Na een snelle ombouw ging stipt om half elf de show van And So I Watch You From Afar van start. Inmiddels bestaat de band uit Belfast al zo’n twintig jaar en vanavond nam dan ook de band de bezoekers terug in de tijd met opener Search Party Animal, een nummer wat al zo’n vijftien jaar oud is. Gretig werd de klanken door het publiek geabsorbeerd, wat vervolgens compleet uit hun dak ging. Ze hadden er even op moeten wachten met z’n allen, maar het bleek al heel snel het grote wachten waard. De band uit Belfast bleek in vorm en van hun trammelant van de afgelopen dagen en uren was weinig meer te merken. Ze waren zelf ook dolenthousiast en zweepten hun fans met gebalde vuist wat op. Vervolgens bedankten ze al snel iedereen die het mogelijk had gemaakt bij Doornroosje om deze show toch doorgang te kunnen laten vinden. Wat zou het ook jammer zijn geweest als iedereen de live-uitvoeringen van North Coast Megafauna en beide delen van Mother Belfast had moeten missen. Het publiek zag hoe And So I Watch You From Afar er compleet voor ging en er zelfs een bandlid al spelend met gitaar het publiek indook. Men bleek even helemaal verlost van de stress. And So I Watch You From Afar speelde ook net een tikkeltje harder dan voorprogramma Caspian, waardoor de haardossen vaker op en neer gingen, de gebalde vuist regelmatig werd getoond en er ook kleine moshpits ontstonden. De Noord-Ieren wisten dan ook wel hoe ze een set moesten opbouwen en gaandeweg naar het einde van de reguliere set voelde het alsof elk nummer wel eens die ene knallende afsluiter zou kunnen zijn. Het knallende A Slow Unfolding Of Wings deed de zaal ontploffen, het gitaargeweld loog er ook niet om, waarna de band met Set Guitars To Kill wel het reguliere laatste nummer inzette.
In het toegift bedankte de band nogmaals alle fans en meewerkende crew, maar werd ook Otay:Onii nog het podium opgehaald. De dame had door de eerdere problemen niet mogen spelen, maar mocht haar stem tijdens het afsluitende Big Thinks Do Remarkable alsnog laten horen. Tijdens deze afsluiter was er namelijk wel heel subtiel een paar regels tekst, waarbij de Rode Zaal nogmaals van zich mocht laten horen. Het werd dan misschien wel een late avond in Nijmegen, maar het was zeker de moeite waard, wat een gitaarhelden!