Het is alweer dertien jaar geleden dat Arjen Anthony Lucassen zijn solo-album Lost In The New Real uitbracht. Hoewel je zou kunnen zeggen dat zijn Ayreonprojecten dat ook zijn omdat alles van zijn hand is.
Maar op het moment dat heel Tilburg in Ayreonstijl is, komt het nieuwe solo-album Songs No One Will Hear uit met daarop negen nieuwe composities verzameld rond één thema: het einde van de wereld door een meteorietinslag. Arjen benadert dit tekstueel vanuit verschillende invalshoeken en krijgt in de muzikale uitwerking hulp van onder meer Marcela Bovio, Robert Soeterboek, Irene Jansen, Patty Gurdy en Floor Jansen. Daarnaast praat Mike Mills het geheel aan elkaar.
Het start met de End Of The World Show waarin Mike de aankondiging doet van de meteoriet die naar alle waarschijnlijkheid vijf maanden later zal inslaan. Dan begint het aftellen met The Clock Ticks Down. Doet een beetje denken aan het project van The Gentle Storm maar heeft sterke Ayreonstukken in zich, wat niet heel verwonderlijk is. Vooral in de tweede helft trekt het riffgeluid sterk aan en krijgt de samenzang meer kracht. Hoewel het muzikaal tot de verbeelding spreekt en rust uitspreekt, ligt er toch een onheilspellend gevoel onder de compositie.
Wat is echt en wat niet? Dat onderscheid lijkt tegenwoordig steeds moeilijker te herkennen en daarbij horen altijd diverse complottheorieën. Zo is er ook ruimte op het album voor deze ‘critici’ in Goddamn Conspiracy. Het intro klinkt vertrouwd en heeft een opzwepend karakter. Het stuwt zich voort door het drumwerk van Koen Herfst. Joost van den Broek zorgt met zijn hammondgeluid dat juist het wantrouwen een muzikaal gezicht krijgt. Naast Arjen schittert Irene Jansen met haar heldere stemgeluid en zorgt voor het nodige contrast, muzikaal en tekstueel. Maar wat uiteindelijk ook het vervolg zal zijn; aan het einde maakt het niet uit of je van koninklijke bloede bent of ‘slechts’ de arbeider om de hoek. Het intro heeft een licht middeleeuws karakter wat we goed kennen van Arjen. Ook hier zorgt de samenzang ervoor dat de compositie in zijn geheel naar een hoger niveau wordt getild. Arjen is een zanger die goed gedijt in de lagere regionen en de engelenzang ondersteunt hem goed. Natuurlijk mogen in een goede progressieve setting solo’s niet ontbreken. Het vioolspel is sterk en past uitstekend in de sfeer van de compositie.
Maar wat zou jij nu doen wanneer je weet dat je nog maar vijf maanden te leven hebt? In een lichte retrosetting probeert Arjen de diverse ideeën op en rijtje te zetten in Shaggathon waarbij hij ergens een beetje ondeugend uit de hoek komt. Het refrein spreekt aan en het naderende onheil krijgt een luchtig karakter. Ergens verwijdert Arjen zich hier muzikaal van zijn Ayreongeluid en beweegt hij meer richting de poprock van weleer. Licht Beatlesque en dat is niet verwonderlijk bij hem.
De lol en ondeugende fantasieën verdwijnen met We’ll Never Know (featuring Floor Jansen). Licht zwaarmoedig wordt er stilgestaan bij de gedachte wat je nog gaat doen wanneer je toch weet dat er geen toekomst meer is. De zwaarmoedige vibe houdt ruim drie minuten stand in een rustige melodie maar uiteindelijk werkt Arjen hier ook naar een ontknoping waarin Floor kan laten horen waarom zij tot de beste zangeressen in de wereld hoort. Muzikaal wordt ze niet alleen ondersteund in haar performance maar ook uitgedaagd en opgetild.
En dan zijn er nog de sensatiezoekers die busreizen gaan organiseren naar een onheilsplek. De ramptoeristen. Zij kunnen een kaartje kopen voor de Slumber’s Blue Bus. Een compositie die kenmerkend is voor het sologeluid van Arjen. Mijn voorliefde voor de Beatles deel ik niet met Arjen, maar deze compositie heeft hier wel kenmerken van voor mij en doet me sterk denken aan zijn vorige solo-album. Een compositie met een grappige twist.
Just Not Today is weer andere koek. Akoestisch met ondersteuning van de cello neigt dit meer naar een singer-songwritercompositie waarin het verhaal duidelijk naar voren komt. En dan is het alweer tijd voor de finale met Our Final Song. 15 minuten kunnen heel snel voorbij lijken te gaan en dat is hier niet anders. Door de veelzijdigheid, het spel met kracht en de epische stukken is dit een juweel zo aan het eind van onze mensheid. Het gehele arsenaal aan muzikale kwaliteiten wordt uit de kast gehaald waarbij oudgedienden Ben Mathot (viool), Jeroen Goossens (fluit) en Jurriaan Westerveld (cello) het geheel van een extra impuls voorzien.
Songs No One Will Hear heeft een interessant tekstueel thema en wordt van vele kanten belicht. De mooie, gekke en donkere kanten van het naderende onheil. Muzikaal is het echt een album waar de stempel van Arjen nadrukkelijk te horen is. Op het album speelt hij het merendeel van de instrumenten zelf en heeft hij de vocalen in eigen hand/stem gehouden. Dat maakt het een album dat de allure van een Ayreonproject heeft, maar onmiskenbaar een solo-album is. Zoals gezegd is de scheidslijn dun. Toch weet Arjen sterk te overtuigen en zou je het album grofweg ongeveer 3600 keer kunnen draaien in de komende maanden vijf maanden.