Home » Black Magic Tree – Terra

Black Magic Tree – Terra

door Cor Schilstra
532 views 2 minuten leestijd

Een opmerkelijke hoes, waaraan niet af te lezen is, wat voor muziek dit nu precies is. Ook na beluistering is de muziek niet direct in een specifiek hokje te plaatsen. Rocken doet het wel zeker, maar deze rockmuziek heeft vele verschillende verschijningsvormen. Black Magic Tree heeft een mooi allegaartje in elkaar gedraaid.

Vroege seventies rock, blues, psych en prog, maar ook vleugjes eighties metal en nog veel meer komt voorbij bij het afspelen van Terra. Gierend en piepend komt de heerlijke meesleurende groove op gang; een catchy opener is Time Parrots (Hit Me Up!) zeker! Die toevoeging in de titel is zeer terecht; deze kun je niet ongemerkt voorbij laten gaan. Met een mix van opzwepende seventies prog en psych, met gruizige stoner elementen in die dwingende groove, is dit wel direct een visitekaartje. Het navolgende Popcorn & Coke heeft een heel pakkende en gedreven classic rock lick, maar dan komt de regelrechte eighties metal-strot, inclusief strakkebroeken uithalen, die aan het geheel even een heel andere dimensie toevoegen. Dit zal misschien niet voor alle luisteraars een toegevoegde waarde zijn, maar onderscheidend is het welzeker.

Maar het vaatje met variatie bevat nog wat verrassingen. Págos heeft naast een zeer aantrekkelijke seventies-rock basis, op momenten een opmerkelijke, tegendraadse invulling van de drums en de folk elementen geven ook een heel eigen(wijs) tintje aan het geheel. Een stukje rustiger vangt Grace aan, met roffelende drums onder de zwevende wah-wah gitaar en enkele verfijnde, bijna poppy melodielijnen, maar de refreinen scheuren er al weer aardig op los en iets over de helft, krijgen we een stukje ruimte voor een centraal staande bas-loop, die de wervelende finale inluidt, inclusief plink-piano. Veel hoekiger is het navolgende Chasing The Light, terwijl Love & Doubt een uitermate sfeervolle, kabbelende ballade is, die aan het einde dan toch even (heel mooi!) moet uitbarsten natuurlijk. Met het gedreven Summer en Roadway, wordt daarna mooi naar de geweldige afsluiter Velono toewerkt; ook als laatste weer zo’n nummer dat direct na afloop aanzet tot die repeat-knop. Een fijne plaat van een band die ik nog niet kende, maar zeker ook de hiervoor verschenen debuutplaat maar eens nader moet onderzoeken. 

Kijk ook eens naar