Met New Moon Rising On Florence blies het Italiaanse Drown In Sulphur me dusdanig omver dat ik enorm benieuwd was wat de EP Strix me zou brengen. De blackened deathcoreband is opgericht in 2014 en heeft al het nodige werk op de naam staan, maar Strix is mijn kennismaking met dit viertal.
Strix is het gevolg van de nodige wijzigingen in de bezetting waardoor het geluid van Drown In Sulphur een stuk rauwer en harder is gaan klinken en dat merk je wel wanneer de tornado van vijf nieuwe composities om je oren worden geslingerd.
Het tornadoseizoen begint met Neither Night Nor Day en gaat iets meer dan twintig door totdat je omver geblazen niets anders wil doen dan de hele belevenis nog eens meemaken.
Wat meteen opvalt is het drumwerk van Domenico Francesco Tamilia. Het is grof, sterk en enorm krachtig. Krachtig in de basis, maar zeker ook in de momenten dat hij meer centraal komt te staan. Opvallend is het ritme dat hij aanzet voordat de breakdown van start gaat na vier minuten. Opzwepend zet Drown In Sulphur een groove neer waar je niet genoeg van krijgt. Daarbij zorgt zanger Manuel Riboldi met zijn veelzijdige stemgeluid dat je je niet verveelt. De drumritmes na de breakdown lijken terug te komen in New Moon Rising On Florence. Onvermoeibaar krijgt de nieuwe maan toch vorm na Groan From The IXth Circle. Het is daarbij het subtiele gitaargeluid van Erik Bellan en Ciprian Grigore dat aanspreekt in de loodzware riff die in de basis aanwezig is. Zoals het eigenlijk hoort, is ook deze compositie gezegend met een vette groove en een dito breakdown die als een dieptebom gedropt wordt. Nadat de compositie een enig rustpunt heeft die de spanning opbouwt en uiteindelijk de climax inleidt.
Zoals gezegd is het vooral drummer Domenico die voor mij erg aanspreekt. In Oscolum Infame is zijn drumwerk sensationeel. Hij stuwt het geheel naar voren en vraagt genoeg ruimte. Oscolum Infame is meer dan rechttoe-rechtaanriffen. Er is ruimte voor leuke wendingen in tempo en ritme en ook hier daagt Manuel iedereen uit om mee te brullen/schreeuwen/zingen.
The Heptad Omen sluit het album af en kent eigenlijk geen verrassingen, maar daar zit ik ook helemaal niet op te wachten op Strix. De EP is van voor naar achter één grote bak georganiseerde deathcore en Drown In Sulphur weet van voor tot achter het gevoel dat ik had met New Moon Rising On Florence naar boven te brengen.