Veel hedendaagse bands met Black Sabbath en Deep Purple als belangrijke invloeden, worden vaak onder de vlag van de stoner geplaatst. Grusom voelt zich echter toch meer thuis met termen als heavy blues, dark rock en psychedelic rock in de omschrijving. De authentieke zeventigerjaren zijn in deze borrelende muzikale smeltkroes ieder geval van mijlenver te ruiken; lekker!
III is zoals de titel al doet vermoeden, het derde album van de Deense rockers. In 2015 brachten ze hun titelloze debuutalbum uit en in 2018 volgde het tweede, toepasselijk II genoemd. Dit nieuwste album bevat een achttal zeer smaakvolle muziekstukken. Pakkende grooves, met mooie melodielijnen en bij vlagen van die hypnotiserende stukken of juist even zo’n verrassend freaky element, die zelfs wel eens richting de acid rock gaat. Ook kan op één of andere manier soms een associatie met Thin Lizzy opduiken; hier kan net zoals bijvoorbeeld bij Dead Lord zo’n sfeertje ontstaan, dat aan deze grootheden doet denken. De zang van Nicolaj Hoffman is zeer overtuigend voor deze muziek; bomvol intensiteit en soulvolle passie (soms bijna overslaand). Misschien niet zo’n stem die volgens algemeen geldende standaard heel mooi is, maar dit komt wel over (en binnen). Ook het orgel, met zowel verwijzingen naar Deep Purple als The Doors, kan vooral in samenspel met de gitaar tot werkelijk grote hoogtes stijgen, en een nummer dat op zich al lekker is, dat stukje extra geven, om het een ver boven de middenmoot uit te laten steken.
De nummers zijn allemaal (op het kortere Euphoria na) tussen de vijf en acht minuten, dus er is genoeg ruimte voor een mooie opbouw en zelfs soms van die jam-achtige tafereeltjes, zoals dat in de zeventiger jaren ook nog veelvuldig mogelijk was. Vooral in deze iets meer langgerekte stukken kun je als luisteraar helemaal meegevoerd worden door de muziek en in dit geval gebeurt dat ook nog eens vaak met een minder groot aandeel voor de leadgitaar/solo uitspattingen in vergelijking met eerder materiaal. Deze band kende ik nog niet, voordat deze promo mij blij verraste, maar dit meen ik met terugwerkende kracht te kunnen vaststellen. Natuurlijk, in deze seventies rock hoort zo nu en dan een lekkere solo, en die is er dan ook, met bijvoorbeeld een paar hele fijne passages in Fatal Romance en (de misschien toch redelijk lange in) afsluiter Mortal Desire (geweldig nummer!). Inderdaad een aanrader als je liefhebber bent van bands als Deep Purple, The Doors en Black Sabbath. Een terugblik in het repertoire van de band kan trouwens ook geen kwaad; ook een paar persoonlijke kippenvel pareltjes ontdekt in vorige releases (luister bijvoorbeeld eens naar Cold Stone van het debuut!) Ook heb ik gelezen dat deze Denen dit jaar nog wel bij onze oosterburen optreden; ze mogen van mij ook wel nog een klein stukje doorrijden voor een paar liveshows. Naast de gewone vinylversie, zijn er ook (nog) kleine oplages speciale versies verkrijgbaar.