Met hun energieke mix van melodische punkrock en scherpe, vaak persoonlijke teksten, heeft Bad Cop/Bad Cop zich in de afgelopen tien jaar een stevige plek verworven in de internationale punkgemeenschap. Bassiste en zangeres Linh Le is niet alleen een drijvende kracht binnen de band, maar ook actief betrokken bij maatschappelijke initiatieven zoals The Sidewalk Project. Tijdens ons gesprek backstage vertelt ze openhartig over het nieuwe album, de samenwerking met Fat Wreck, haar persoonlijke verlies en waarom empathie volgens haar de sleutel is tot verandering.
Jullie nieuwe album Lighten Up is intussen uit. Kun je iets vertellen over het schrijfproces en de thema’s die centraal staan?
Het album is geschreven in een periode van reflectie. De afgelopen jaren waren intens – niet alleen door corona, maar ook persoonlijk. Voor mijzelf betekende het nadenken over mijn rol als muzikant, maar ook als mens binnen de samenleving. Veel van de nummers zijn geschreven vanuit dat idee: wie ben ik, wat wil ik bijdragen, en hoe kan muziek daarbij helpen? We wilden dat het album niet alleen een verzameling songs werd, maar echt een boodschap overbracht. Dat hoor je terug in de teksten, die soms persoonlijk zijn, soms maatschappelijk, maar altijd eerlijk.
Een van de nummers die er meteen uitspringt is “Human is Human”. Wat zit er achter dat nummer?
Dat nummer ligt me ontzettend na aan het hart. Het is ontstaan uit mijn werk met The Sidewalk Project, een organisatie die zich inzet voor mensen die vaak vergeten worden: daklozen, mensen die met verslaving worstelen, en ook sekswerkers. Wat je daar leert, is dat iedereen een verhaal heeft en dat iedereen respect en empathie verdient.
‘Human is Human’ is eigenlijk een soort mantra: ongeacht achtergrond, keuzes of omstandigheden, we zijn allemaal mensen. Het is zo makkelijk om te oordelen of weg te kijken, maar uiteindelijk hebben we allemaal dezelfde basisbehoeften – liefde, veiligheid, erkenning. Het nummer is een oproep om voorbij labels te kijken.
Empathie lijkt een sleutelwoord voor jou.
Ja, absoluut. Ik geloof dat empathie de basis is van alles. Zonder empathie kunnen we geen echte verbinding maken, geen rechtvaardige beslissingen nemen en geen gemeenschap opbouwen. Het klinkt misschien soft, maar voor mij is het juist iets heel krachtigs. Het vraagt moed om je echt in iemand anders te verplaatsen en hun pijn of vreugde te voelen.
Als muzikant heb je een platform, en ik wil dat gebruiken om dat idee te verspreiden. Niet belerend, maar inspirerend. Dat is volgens mij ook de kracht van punk: het is niet alleen schreeuwen tegen de wereld, het is ook ruimte maken voor elkaar.
Je noemde The Sidewalk Project. Kun je uitleggen wat dat precies inhoudt en waarom je je daar zo voor inzet?
The Sidewalk Project is opgericht door Stacey Dee (ook van Bad Cop/Bad Cop), samen met Emily Nielsen. Het begon in Los Angeles en is inmiddels uitgegroeid tot een organisatie die wereldwijd actief is. We bieden ondersteuning aan mensen die vaak geen toegang hebben tot reguliere zorg of hulpverlening. Dat kan gaan van het uitdelen van hygiënekits en voedsel tot het aanbieden van kunst- en muziekworkshops.
Wat voor mij bijzonder is, is dat we niet komen vanuit een positie van ‘wij weten wat goed voor jou is’. We luisteren, we zijn aanwezig, we bouwen relaties. Het is gebaseerd op harm reduction: accepteren dat mensen soms keuzes maken die risico’s met zich meebrengen, maar hen wel de middelen geven om veiliger te leven. Voor mij voelt dat heel erg in lijn met de waarden die ik ook in punk heb geleerd: doe-het-zelf, steun elkaar, oordeel niet.
In het interview vertelde je ook dat sekswerk een belangrijk thema is. Waarom wilde je dat benoemen?
Omdat er zoveel stigma op zit. Sekswerkers worden vaak weggezet of genegeerd, terwijl ze net zo goed mensen zijn met dromen, gezinnen, problemen en talenten. Door The Sidewalk Project heb ik veel mensen ontmoet uit die gemeenschap. Hun verhalen raakten me diep.
In de muziekwereld praten we makkelijk over drank of drugs, maar sekswerk wordt nog steeds in een taboesfeer gedrukt. Met Bad Cop/Bad Cop willen we juist dat soort onderwerpen bespreekbaar maken. Het gaat er niet om dat iedereen het snapt of goedkeurt, maar wel dat we het gesprek openen en mensen met respect behandelen.
Een ander heel persoonlijk nummer is “See Me Now”. Dat gaat over je vader, toch?
Ja, dat klopt. Mijn vader overleed en dat verlies was een enorme klap. Hij was altijd kritisch, soms streng, maar ook een belangrijke inspiratie. Ik wilde met ‘See Me Now’ een soort dialoog schrijven: wat zou ik hem nu willen zeggen, wat zou hij van mij vinden, nu ik op dit punt in mijn leven sta?
Het is een heel emotioneel nummer om te spelen, want elke keer voel ik dat gemis weer. Maar tegelijk is het ook helend. Muziek is voor mij de manier om met zulke emoties om te gaan. Het nummer is niet alleen voor mij, maar ook voor iedereen die iemand verloren heeft en zich afvraagt: ziet diegene mij nog, is hij of zij trots op me?
Jullie zitten bij Fat Wreck Chords, een label dat bekendstaat als een soort familie binnen de punkscene. Er is recent een fusie geweest met Hopeless Records. Wat betekent dat voor jullie?
We waren in eerste instantie best sceptisch. Fat Wreck is zo’n uniek label, met een heel eigen identiteit en manier van werken. Je wilt niet dat dat verdwijnt. Maar tot nu toe merken we vooral voordelen: er is meer bereik, meer mogelijkheden voor distributie, en toch blijft de persoonlijke benadering behouden.
Fat Wreck is altijd een label geweest dat artiesten veel vrijheid gaf, en dat lijkt niet te veranderen. Het voelt nog steeds alsof we deel uitmaken van een familie, alleen is die familie nu een stukje groter geworden.
Hoe ervaar je zelf de positie van vrouwen in de punkscene anno 2025?
Het is beter dan twintig jaar geleden, absoluut. Er zijn veel meer vrouwelijke en queer artiesten zichtbaar, en fans zijn mondiger geworden. Tegelijkertijd is er nog veel werk te doen. Je merkt dat er soms nog steeds wordt neergekeken op bands met vrouwen, alsof we een niche zijn. Dat is bullshit.
Ik hoop dat wij, door gewoon ons ding te doen en goede muziek te maken, bijdragen aan normalisering. Het moet geen uitzondering zijn dat een punkband grotendeels uit vrouwen bestaat. Het moet de normaalste zaak van de wereld zijn.
Wat hoop je dat mensen meenemen van het nieuwe album?
Ik hoop dat mensen zich gehoord en gezien voelen. Dat ze in de teksten iets herkennen van hun eigen struggles, maar ook kracht en hoop vinden. Note to Self gaat over reflectie, maar ook over groei en heling.
En ik hoop dat ‘Human is Human’ mensen aanzet om wat vaker met empathie naar elkaar te kijken. We leven in een wereld die vaak hard en verdeeld is. Muziek kan een manier zijn om die muren af te breken en bruggen te bouwen. Als onze songs daar een klein beetje aan bijdragen, dan is mijn missie geslaagd.