De Britse band Madness, die hun naam te danken hebben aan het gelijknamige nummer van Prince Buster, zijn nog altijd immens populair. Hoewel de band bijna vijftig jaar geleden werd opgericht, in 1976 om precies te zijn, hebben de tientallen hits zich als tijdloos bewezen. Dit was te zien tijdens de uitverkochte show in Poppodium 013, waar verschillende generaties aanwezig waren om te dansen op de ‘’nuttiest sound around’’.
Madness heeft de afgelopen jaren niet stilgezeten. Sinds de band in 1992 weer bij elkaar kwam, hebben ze zes studio platen gemaakt waarvan Theatre of the Absurd Presents C’est la Vie het meest recente werk is. Gek genoeg speelde de band geen nummers van dit album, maar lag de focus op de hits en enkele covers. Nu is dit ongetwijfeld waar het gros van het publiek voor kwam, toch is het zonde dat pareltjes als Hour of Need en If I Go Mad niet werden gespeeld.
Zoals verwacht opende de band met wereldhit One Step Beyond, origineel van hun grote idool Prince Buster. De sfeer zat er direct in. Het publiek was laaiend enthousiast en ook de band leek er veel plezier in te hebben. Met name Lee Thompson wist het publiek goed te vermaken met een flinke dosis humor en interactie.
Zanger Graham ‘’Suggs’’ McPherson was bijzonder goed bij stem en bracht de nummers vol energie en overtuiging. Dit werd mooi aangevuld door de rest van de bandleden, die perfect op elkaar waren ingespeeld. Het podium was mooi aangekleed, volledig met een videoscherm waar naast videoclips ook prachtige visuals werden getoond.
Tijdens de show werden er regelmatig verhalen verteld en sprak Mike Barson enkele zinnen Nederlands, hij heeft lange tijd in Amsterdam gewoond. Ook hier was er voldoende ruimte voor interactie met het publiek. Zo ging Suggs in gesprek met een student uit het publiek om het welbekende Baggy Trousers in te luiden.
Deze set kende enkel hoogtepunten. De zaal was geen moment stil te krijgen, ieder nummer werd luidkeels meegezongen. Vanaf de intro van One Step Beyond tot en met het beste ska nummer ooit, Night Boat to Cairo, was dit een ijzersterke set. Madness is nog net zo relevant als dat ze bijna vijftig jaar geleden waren, dit terecht uitverkochte concert was daar het overduidelijke bewijs van.
