Wat een interessante lineup vanavond in de kleine zaal van de Effenaar. Drie bands die enerzijds niets met elkaar te maken hebben maar toch nauw verbonden zijn middels een soort van eigenwijs geluid. Goed te zien dan ook dat de zaal goed gevuld is.
De alt-metal van Cold Night For Alligators heeft naar eigen zeggen een filmische inslag. Ik zou eerder gewoon zeggen ‘prog inslag’. Je weet hoever het is als je zo’n small scale gitaar ziet met headless stock. Ik ben dan ook niet verrast door de mensen in VOLA shirt in de zaal. Ook de wat brave clean vocals van Johan Pedersen zijn van de hoge kwaliteit van bands als Soen en Leprous. Een nummer als Dance For You klinkt uit zijn mond net zo goed als op de plaat. Prima muzikanten, live knalt het alleen niet zo. De twee intermezzo’s helpen daar ook niet bij. De manier waarop de gitaristen op de risers klimmen, komt ook wat geforceerd over. Maar goed, dit is dan eigenlijk ook niet de muziek voor een spetterende live show natuurlijk.
Wat dat betreft weet Tayne vanavond meer te overtuigen. Op de plaat kan het soms wat minder ruig klinken, live is het een stuk rauwer en energieker. Het elektronische karakter ligt daar wat meer op de achtergrond en de gitaren en mokerharde drumsound overheersen. Vocalist/bassist Matthew Sutton is een uitstekende frontman die met zijn rauwe strot én charisma de, best ingewikkelde, composities toch van een rauw punk vibe weet te voorzien. De op de achtergrond geproduceerde filmbeelden hebben ze eigenlijk niet nodig. Een sterk optreden met een interessante mengeling van noise rock, electro pop en industrial.
MØL is zo’n band die, in tegendeel tot een AC/DC niet tevreden is met dezelfde plaat keer op elkaar opnieuw te maken. Dat maakt een avond als deze natuurlijk extra spannend voor de fans. Want wie zullen het meest aan hun trekken komen? Liefhebbers van het oudere, meer puur black metal werk of het nieuwere blackgaze materiaal. Nou goed, nieuws! Niemand komt wat te kort. Ja, de heerlijke, meer dromerige nummers van nagelnieuw album Dreamcrush zoals Garland en Crush komen voorbij. Maar ook oudere nummers die niet wat gruiziger zijn als Ligament en Penumbra van album Jord.
Nu was dus Matthew Sutton een prima frontman, Kim Song Sternkopf toont zich er eentje te zijn van een zeldzame klasse. Het ene moment goochelt hij met zijn microfoonstandaard als een Alice Cooper of andere stadion act, het andere moment spuugt hij zijn teksten uit in de gezichten van het publiek alsof het een hardcore act is. En in die stijl doet hij ook nog een rondje door de zaal. Hij grijpt je gewoon emotioneel bij de kladden, ontsnappen aan deze muzikale, intense rit is onmogelijk. Daarnaast blijkt hij, aangesproken bij de merch tafel na de show, ook nog eens erg toegankelijk en vriendelijk te zijn.
Jammer dat, als ik me niet vergis, gitarist Nikolai Hansen niet zo heel lekker omgaat met de technische problemen met zijn instrument. De frustratie is nogal hoog. Gelukkig weten de andere bandleden daar behendig omheen te spelen en blijft de impact op de set tot een minimum beperkt. Uiteindelijk staat Nikolai wel met de rug naar het publiek te spelen, wat minder een gecalculeerde zet in de stijl van Amenra te zijn dan wel een uiting van onvrede.
Een mooie, veelzijdige muzikale avond met sterke muzikanten waarbij toch vooral de headliner mijn ziel volledig wist te winnen.
Foto’s: Paul Verhagen