Zoals in de bio staat is de bandnaam geïnspireerd op Claudius Ptolemaeus zijn oude theorie over de muziek der sferen. Hij stelde dat de afstanden tussen planeten overeenkomen met muzikale intervallen, waardoor een kosmische harmonie ontstaat die het universum beheerst. De titel van de plaat laat ook zien dat het hier om een muzikale spirituele reis gaat. KALI is namelijk een hindoegodin. Deze inspiratie weet Ptolemea te vertalen naar een symbiose tussen alternatieve rock, folk/ wereldmuziek (zoals op Aqui, Ali, Acola) en atmosferische doom. De veelzijdige en krachtige zang van Priscila Da Costa past perfect in de variatie van de muziek. Door gebruik te maken van Portugees en Engels versterkt ze de mystiek van de plaat. Ondanks de inspiratie is het absoluut geen zweverige plaat. Het is eerder een donkere reis door de wereld die Priscila voor de luisteraar creëert. Luister bijvoorbeeld maar naar de sterk opgebouwde, in het Portugees gezongen, opener Kura of het net zo sterke titelnummer op het eind van de plaat. Deze nummers zijn tekenend voor de hoge kwaliteit die Ptolemea negen nummers lang weet te brengen. Het is soms sfeervol, teruggetrokken en introvert om op andere momenten te exploderen in kracht, overtuiging en op dat soort momten is het duidelijk juist meer extravert. Soms is het een combinatie van al die genoemde elementen, zoals op de rustige ballad Luta. De muziek is dan rustig en transparant, maar Priscila zorgt op zang voor (daad)kracht. Enige minpuntje van deze plaat is dat het Engels van Priscila een duidelijk accent heeft. Valt waarschijnlijk extra op omdat de nummers in het Portugees juist zo sterk en sfeervol overkomen. Die taal (b)lijkt toch beter te passen bij de sfeervolle en zeer interessante reis die Ptolemea ons laat maken op KALI.