Laten we maar gelijk starten met een cliche van jewelste, wat is dit jaar voorbij gevlogen; niet normaal! Het lijkt gisteren dat ik dit stuk aan het schrijven was over 2024. Ik kan nu de tijd en ruimte nemen om het afgelopen jaar dood te analyseren, want dat er enorm veel gebeurd is in de wereld is een tweede cliché. “Gelukkig” zijn daar tig talkshows voor, dus ik wil me vooral beperken tot het muzikale jaar 2025 (en okay misschien wat persoonlijke ditjes en datjes).
2025 is voor mij het jaar geweest van enkele doorbraken. De jaren voorafgaand aan 2025 zijn voor mij niet de makkelijkste geweest, maar waar 2024 wat lichtpuntjes liet zien, zijn die lichtpunten in 2025 alleen maar verder doorgebroken. Daarvoor wil ik vanaf deze positie in ieder geval mijn gezin enorm bedanken, waar ik altijd op terug kon vallen als het iets minder ging. Ik kan niet genoeg benadrukken hoe dankbaar ik daarvoor ben. Deze mooie stappen vooruit hebben muzikaal ervoor gezorgd dat ik voor het eerst sinds heel wat jaar een festival alleen heb bezocht zonder dat ik er daar mensen kende (2024 ben ik naar The Rock & Metal Fest geweest, maar daar kende ik vanzelfsprekend diverse mensen zoals mijn Rockportaal collega’s Jordy, Jochem en Gerhans). Into The Void was voor mij een hele stap, maar wat heb ik genoten en ben ik blij dat ik geweest ben. Iets wat zeker voor herhaling vatbaar is!
Het is een jaar geweest waar weer heel veel moois is uitgekomen. Voor iemand met muzikale FOMO was het soms ook overweldigend, zo ontzettend veel geluisterd waardoor ik niet altijd alles evenveel aandacht en tijd heb kunnen geven. Er zullen daardoor ook heel veel mooie albums ontbreken in mijn lijst (denk bijvoorbeeld aan de The Spin van Messa of de laatste Drain) en onderstaande Top 30 is al verouderd op het moment dat dit gepubliceerd wordt. De top 5 is een redelijk vast gegeven, maar alle albums daaronder kunnen per dag van plekje wisselen. Oftewel mijn top 30 is een echte momentopname. 2024 was muzikaal top, maar 2025 heeft daar nog een schepje bovenop gedaan en het begin van 2026 geeft ook weinig ruimte om de oren wat rust te gunnen (Alter Bridge, Megadeth, Soen, Karnivool, Urne etc.).
Mijn top 30 waarin ik alleen volledige albums heb opgenomen:
- Biohazard – Divided We Fall
De nummer twee op de lijst heeft eigenlijk bijna het hele jaar op 1 gestaan, maar mijn jeugdliefde Biohazard maakte daar een eind aan. Divided We Fall had zo de opvolger kunnen (moeten?) zijn van State Of The World Address en laat dat nu, samen met Urban Discipline, voor mij op mijn Mount Of Rushmore van hardcore albums staan. Een ongelijke strijd voor welk album er dit jaar ook uitgekomen is. Biohazard overtrof al mijn verwachtingen en het album staat als een huis. - Haven – Causes
Zoals net gememoreerd heeft dit album vanaf januari tot halverwege oktober bij mij op één gestaan. Dit album is zo’n reis met zoveel verschillende emoties en muzikale uitspattingen. Desondanks blijft het coherent en elke keer als ik weer een nummer random op een playlist voorbij hoor komen denk ik “ja dit is zo gaaf” en dat gevoel is het hele jaar niet weg gegaan. Duitsland is meer dan industrial, metalcore en powermetal en Haven laat dit duidelijk horen en voelen. Weergaloos! - Bask – The Turning
Een band die veel te weinig aandacht krijgt. Dit album heeft alles als je van zware rock muziek houdt, er zit wat stoner in, wat alternative, wat grunge en zelfs een hintje progressive. Bask mixt dit alles door elkaar, doet er een goede zanger bij en wat eruit komt is een magistraal stukje rock muziek. Zo jammer dat de band zo over het hoofd wordt gezien. Doe jezelf een plezier en ga dit luisteren. - The Callous Daoboys – I Don’t Want To See You In Heaven
Eén van mijn favoriete nieuwe bands. Hun laatste EP was al een stapje vooruit ten opzichte van het al enorm goede Celebrity Therapist, maar de weirdos doen er nog een stapje bij met een tweede langspeler. Een band die ik heel graag eens live wil zien, want erg nieuwsgierig hoe ze deze geniale gekte vertolken live. - Black Map – Hex
Een mooie opvolger van enkele goede alternative metal albums. Ze hebben zich op dit album echt overtroffen. Fijn album en een aanrader voor mensen die houden van bands als Three Days Grace, Shinedown etc. Alhoewel Black Map wel minder recht door zee is dan eerder genoemde bands. - Rivers of Nihil – S/T
Deze band kan bij mij weinig fout doen. Dit album brengt alleen nog meer afwisseling met zich mee. De muziek is nog steeds progressieve death, maar het geeft de luisteraar iets meer ademruimte. Dit doet de dynamiek erg goed en de beluisterbaarheid ook. Mooi album! - Scorpion Child – I Saw The End As It Passed Right Through Me
Bij de eerste beluistering en eigenlijk al het eerste nummer had ik het “Yes, we hebben een winnaar” gevoel. Het album greep me meteen en liet me niet meer los. Het heeft 9 jaar geduurd dat de band met een opvolger kwam en de pauze heeft ze zichtbaar goed gedaan. De nummers die ze hierop geschreven hebben, hebben meer diepgang en gaan een stuk verder dan de stevige rocknummers van de eerste twee albums. - Kardashev – Alunea
Het album dat het meeste van posities heeft gewisseld dit jaar. Van een derde plek, naar nu nummer 8 op de lijst. Heeft dat te maken dat ik de andere nu zoveel beter beoordeel? Nee, dit is een schoolvoorbeeld van een momentopname. Volgende maand in een donkere, gure januari zal Alunea ineens weer omhoog schieten. - In Mourning – The Immortal
Slepende, emotionele melodeath, prachtige composities! Echt muziek waar je op een avond bij kaarslicht in kan verdrinken. Mooie avonden gehad met een goed boek en dit album op de oordoppen. - Dax Riggs – 7 Songs Of Spiders
Bij de eerste keer beluisteren vond ik het een goed album, maar niet een album wat me weg blies. Maar als een spin die zijn prooi bekruipt terwijl die hulpeloos in het web hangt, zo heeft dit album ook mij overmeesterd. Mede door mijn favoriete song van 2025, Sunshine Felt The Darkness Smile, heerlijk! - Halestorm – Everest
- Edge Of Paradise – Prophecy
- Blended Brew – Roll The Dice
- Tiktaalika – Gods Of Pangea
- Howling Giant – Crucible & Ruin
- Arch Enemy – Blood Dynasty
- Masters Of Reality – The Archer
- Danefae – Trost
- Temple Of Discord – In The Ashes
- XIII Doors – Into The Unknown
- Juliet’s Not Dead – The World Is Ours
- Slomatics – Atomicult
- Vukovi – My God Has A Gun
- Allegeaon – The Ossuary Lens
- Novarupta – Astral Sands
- The Riven – Visions Of Tomorrow
- Komatsu – A Breakfast For Champions
- Cammie Beverly – House Of Grief
- Monkey Okay – Mausoleum
- Confess – Destination Addiction
Qua live optredens heb ik diverse mooie shows gezien, maar het was voor mij ondoenlijk om een rangorde erin te scheppen. De meest in het oog springende waren de shows van Psychonaut en An Evening With Knives tijdens Into The Void, Biohazard in de Melkweg (ondanks dat ik waardeloos stond in een te overvolle Melkweg) en Cobra The Impaler in het Patronaat.
Kortom 2025 was weer een muzikaal jaar om in te lijst. Voor 2026 heb ik in ieder geval één goed voornemen en dat is om meer te gaan schrijven voor Rockportaal, want dit jaar was het wel heel karig.