Het album Sonnets From The Drowsiness van Pentesilea Road heb ik in mijn terugblik uitgeroepen tot beste album binnen het progressieve genre. Het is een band waarin Vito F. Mainolfi een belangrijke rol speelt. Naast dit uitzonderlijke dubbelalbum bleek deze begenadigde muzikant ook nog tijd te hebben om een sideproject te hebben met de naam The Nudge Unit. Een project waar hij iets meer experimenteert met de accenten in het progressieve genre en meer elementen uit naastgelegen genres verwerkt. Belangrijke tweede man in dit project is de Nederlandse toetsenist Hans Duynhoven die vanuit zijn expertise en ervaring The Nudge Unit een extra stimulans geeft. En in tegenstelling tot Pentesilea Road verzorgt Vito naast gitaar ook de zang, bas en een stuk keyboard.
The Nudge Unit start sterk met Unit One. Unit One bevat een strak en krachtig proggeluid; fijne wendingen om steeds terug te keren naar de stabiele basis. De drumritmes zijn van tijd tot tijd opzwepend, en daarentegen ook fijn ‘tegendraads’ waardoor het karakter van Unit One steeds verrassend naar voren komt. Het toetsenspel van Hans Duynhoven loopt op de achtergrond mooi mee en voorziet Unit One van een adembenemend decor terwijl Vito zijn riffs groovend naar de voorgrond trekt.
Vanuit de progressieve setting is er natuurlijk geen bezwaar om dit te presenteren op een aantrekkelijk bordje met een toegankelijke smaak. In Amber lukt het helemaal, vooral in het refrein. Dat neemt niet weg dat er stevig aan de weg wordt getimmerd, maar wel netjes binnen de lijntjes. Het toetsenspel biedt een extra laag aan de compositie, maar is niet overdreven aanwezig. Daarbij verzorgt Vito in tegenstelling tot het album van Pentesilea Road de zang zelf voor zijn rekening en zijn stemgeluid past uitstekend in dit plaatje.
Wat meteen opvalt in Dorset Driving is de solide basis die neergezet wordt als fundament. Het is lekker hoe de bas aandacht vraagt en tegelijkertijd de ritmesectie van extra gewicht blijft voorzien. Rifftechnisch spreekt het sterk aan er zitten fraaie wendingen die je goed bij de les houden. En zeker zo rond de drie minuten is er een moment van bezinning met een lazy basis en een fijne gitaarsolo die licht ombuigt in het karakter waarna de compositie langzaam lijkt uit te doven maar daarentegen subtiel overloopt in The Nudge Unit.
Het titelnummer start licht melancholisch en sereen, maar ontpopt zich uiteindelijk als het progressieve centrum van het album. De compositie wordt mooi opgebouwd en vanuit de serene start valt Vito met zijn zangpartij in, slechts begeleid door ingetogen drumwerk en het toetsenspel van Hans, dat sterk aanwezig is, maar niet dominant. Na twee minuten mag de kurk van de fles en lijkt de sluimerende aanwezigheid van de artiesten ontpopt te worden. Er blijft een golfbeweging van progressieve krachtexplosies en rust. Wanneer iedereen op stoom is, overheerst een heerlijk gevoel dat door de progressieve input tot extreme hoogte wordt gestuwd. Wanneer Vito er dan ook een flinke groovende riff ingooit en Hans zich tegoed mag doen aan de ruimte die hij krijgt, is het hét moment waarop je niet wilt dat het stopt. Gelukkig krijgt het een vervolg in North-East, Dawn Line. In de single North, East, Dawn Line komen elementen uit ambient en progressieve rock meer tezamen en komt de jazzinvloed/-ervaring van Hans Duynhoven meer naar de oppervlakte. Toch blijft het op de een of andere manier uiterst toegankelijk en verveelt het instrumentele stuk bij lange na niet. Het is juist het podium voor deze getalenteerde muzikanten om hun kunsten goed te laten horen.
In Pleiades komt daarna de instrumentale tak van The Nudge Unit weer om de hoek kijken. En hoewel ik niet altijd heel gecharmeerd kan zijn van instrumentale stukken, weet The Nudge Unit hier van begin tot eind het muzikale verhaal boeiend te houden. Dan is het met American Wake weer tijd voor zang. Ergens ligt het karakter hier in American Wake ergens naast het gevoel dat ik eerder had op het album. Het is nog steeds fijn, maar ik heb het idee dat het geluid hier dichter ligt bij de symfonische rock uit de jaren zeventig of tachtig. Ergens met een accent van Genesis en Marillion. En dat alles weer in een toegankelijke jas gegoten.
Feathers sluit het album fijngevoelig af. Het is allemaal wat meer ingetogen en komt gevoelig over. Lichtvoetig als de veer zelf streelt de muziek van The Nudge Unit je neuronen hier. Het is niet oppervlakkig want er zijn genoeg meer krachtige stukken die echter altijd in dienst staan van het basisgevoel. Daarbij is er genoeg ruimte voor ingetogen drumwerk, gitaarspel en keyboardstukken waarbij Hans wordt bijgestaan door Jason Dykes.
Pentesilea Road was een onverwacht cadeautje dat ik mocht ontvangen. The Nudge Unit is het extraatje dat in de slipstream mee is gekomen. Vito F. Mainolfi weet met zijn muziek het progressieve genre toegankelijk aan te bieden en houdt het album van begin tot eind interessant. En verdient toch eigenlijk ook een plaats in het jaarlijstje van 2025.