Unmother is een project opgericht door (ex-)leden van Those Damn Thieves, Formless Body en Dothe. Met het debuutalbum Lay Down The Sun profileerde de Engelse formatie zich met een eigenzinnig post-blackgeluid dat nadrukkelijk focuste op stedelijke vervreemding, een benadering die zij zelf omschreven als urban black metal. Vijf jaar later keert de band terug met State Dependent Memory, waarvoor zanger V aan de line-up is toegevoegd. Ik ben benieuwd welke richting deze tweede langspeler inslaat.
De bijna veertig minuten speelduur zijn verdeeld over zes composities, waarvan My Armor het spits af mag bijten. Dreigende riffs en krachtige drumpartijen vormen het fundament waarover de weemoedige vocalen van V een sluier van wanhoop leggen.
Unmother hanteert een dynamische vorm van songwriting, waarin melodische passages worden afgewisseld met meer rechtlijnige uitbarstingen. Het resultaat is een experimenteel en melancholisch geheel waarin trage momenten contrasteren met plotse versnellingen. Dissonantie en een voelbare dreiging versterken het onconventionele karakter van deze plaat.
De chaotische en verstikkende productie dragen bij aan de beoogde sfeer die Unmother tracht neer te zetten. Zelfs in de meer ingetogen delen zorgen de depressieve vocalen van V voor een naar en duister gevoel. Dat maakt dat State Dependent Memory geen licht verteerbare luisterervaring is en alleen de fijnproever zal smaken.
Op Modern Dystopia wordt het gas ietwat teruggenomen en ontstaat er ruimte voor expressievere zanglijnen. Hierbij vormen de repeterende gitaar- en baspartij voor een hypnotiserend effect, terwijl de blastbeats de luisteraar bij de les houdt. Halverwege wordt de toehoorder verrast door een cover van Grieks synthwave-ensemble ΟΔΟΣ 55, maar dan volledig in eigen stijl, inclusief gesproken woord. Toch behoudt deze cover iets van de aanstekelijkheid van het origineel.
Het bijna negen minuten durende titelnummer bouwt zorgvuldig spanning op, waarbij percussie en vocale variatie een prominente rol spelen. De compositie ontvouwt zich als een beklemmende confrontatie met een grauwe wereld van verval. De instrumentale afsluiter Magda markeert het slot van het album, met een ceremonieel karakter dat aanvoelt als het einde van een plechtigheid. Precies hetgeen deze plaat naartoe heeft gewerkt.
Het Britse gezelschap levert een vijandige en intense plaat af die stedelijke isolatie, innerlijke ontwrichting en sociale erosie centraal stelt. De sfeer is schurend en compromisloos, wat het album zowel ontoegankelijk als uitgesproken kunstzinnig maakt. Het is een plaat die slechts bedoeld is voor de luisteraar die zich wil onderdompelen in existentiële zwaarte.
