Witch uit LA is zo’n typische eighties hair-metal die het met wat meer geluk eigenlijk best helemaal had kunnen maken. De muziek is heel aardig, precies passend in het tijdsbeeld van toen, waarbij deze band de “franje” van die tijd ook helemaal uitbuitte. Vuurwerk op het podium en theatrale uitdossing inclusief toegetakelde netpanties en zelf toegebrachte verminkingen.
Slechts één officiële EP en een maxisingle heeft de band uitgebracht in 1984 en 1987. In 2011 is een nieuwe poging gedaan met de eerste verzamelde uitgave The Hex Is On … And Then Some. Hierop staan nummers van de tachtigerjaren Witch aangevuld met promo/demo nummers die in 1994 onder de bandnaam God Box waren gemaakt. Op deze nieuwe heruitgave van 2026 is volgens mij één nummer extra toegevoegd ten opzichte van de 2011 versie (Blood Alert).
CD1 bevat de oude Witch nummers, die echt alle typische eighties hair-metal ingrediënten hebben; en dan ook nog eens in zo’n bijna demo-achtige vrij schelle en dunne geluidskwaliteit. Ze schijnen de opnames te hebben geremasterd, en nu ken ik de originele opnames niet, maar dit klinkt toch nog echt heel erg eighties. Je moet er van houden, maar het heeft toch echt wel iets. De nummers zelf zijn ook niet echt heel onderscheidend van het gemiddelde materiaal destijds, maar de uitvoering is gewoon heel acceptabel en het hapt gewoon lekker weg. Als je bands als Malice, Helix, Twisted Sister en Mötley Crüe in pittige demo uitvoeringen kan waarderen, zit je waarschijnlijk bij Witch ook helemaal goed.
De tweede CD is toch iets anders. Ten tijde dat de band onder de naam God Box een promo cassette had gemaakt, was de muziek veel meer de gestroomlijnder AOR-kant op. Het totaalgeluid is bijna mainstream Amerikaans; een behoorlijk gepolijst geluid, met nog net genoeg kartelrandjes, laat een band horen die heel aardige nummers kan schrijven en dat zeer kundig uitvoert. Dat dit een toch echt een demo is qua productie, kan je bij sommige nummers zoals bijvoorbeeld Nothing Lasts Forever wel heel duidelijk horen. Het mierzoete ballade begin is nog goed te beluisteren, maar de balans raakt aardig zoek in de overgangen. Wanneer de opbouw naar heftiger taferelen begint, raken de gitaren “in de mist” en de drums zitten erg in de voorgrond, terwijl de potten en pannen niet echt optimaal klinken. Daarnaast is ook de vergelijking van de verschillende versies Take Me Away heel grappig; een totaal andere sound, totaalbalans en benadering van de solo (en dat dempen van snaren lijkt in die eighties sound opeens helemaal te gek). Desalniettemin is dit een muzikaal document dat een mooi tijdsbeeld weergeeft en daarbij ook best aangenaam luistervoer is (voor de liefhebber natuurlijk). Een echte bonus is de tweede CD met een mooie registratie van deze band “in ontwikkeling”, net als het uitgebreide CD-boekje met het verhaal van deze band.