Een Noorse en een Amerikaanse band met allebei een eigen geluid weten een mooie opkomst te bewerkstelligen in de grote zaal van Dynamo. Een mooie mix van jong en oud, man en vrouw. Kvelertak stond eerder in Dynamo en de verwachtingen zijn dan ook hooggespannen. Spoiler alert: ze maken de verwachtingen meer dan waar!

Skeletonwitch opent de avond met blackened death van prima kwaliteit. Adam Clemens (Wolvhammer) is een prima vervanger voor voormalig vocalist Chance Garnette. Het gitaargeweld draagt zijn woeste stem prima en voor een voorprogramma krijgen ze zeker voldoende bijval van het publiek.

Kvelertak opent op hun kenmerkende manier. Dat wil zeggen, frontman Erlend Hjelvik komt het podium op met zijn uilenmasker (voorzien van lichtjes, mooi kerstig) en met zijn lijf bloot. Vanaf de eerste seconde knalt deze band, net als het publiek. Hoofden bewegen woest op en neer en de moshpit gaat er ruw aaan toe.

De combinatie van black en death metal met classic rock en punk invloeden is een perfect combinatie voor een live optreden. Niets kan je voorbereiden op wat deze mannen live laten zien als je ze nog alleen maar van de plaat kent. De energie, maar ook zeker de sound is zo opzwepend dat je niet stil kunt staan. Niets downtuned, niets electronica… Gewoon perfecte riffs, en  nog meer perfecte riffs. Tijdloos en krachtig.

De bandleden weten het podium prima te gebruiken en klimmen dan ook op zowel speakers en monitors en weten goed contact te maken met het publiek. Het publiek is dankbaar voor wat de mannen laten zien en dat blijkt wederzijds als ze maar liefst twee toegiften doen en toch zo’n anderhalf uur spelen, geen dagelijkse kost voor een clubtour.

Op het laatst laat Erlend nog even zien waar hij zijn armspieren vandaan heeft door te zwaaien met een grote vlag wat het feest helemaal compleet weet te maken.

Het was een perfecte avond met zweet, bier en harde muziek. Yep, dit is rock ‘n’ roll, ook al is het metal.