Geen tijd voor concessies. Gas erop en gaan. Electric Hydra schiet met Scent of Blood direct fel uit de startblokken. De furieuze mix van metal en punk ragt er stevig op los. Een handelsmerk die de band vaker zal gebruiken op het elf nummer tellende From the Fallen. Zangeres Sanne Karlsson heeft het juiste ruige timbre. De muziek wordt aangedreven door een fanatieke drummer (met een fijn snaredrum geluid) en net zo fanatieke bassist. De stevig aangezette gitaarriffs gaan daar heerlijk overheen. Het is als een stoomwals die over je heen dendert. Toch weet de band regelmatig gas terug te nemen en daardoor ook te verrassen. Nummers zitten slimmer in elkaar dan je mogelijk bij de eerste luisterbeurt beseft. Er zitten regelmatig breaks en hard-zacht momenten in. Bovendien weet de band soms te verrassen met een compleet andere inspiratiebron. Zo is Alice In Chains duidelijk de basis geweest op My Decay. Het licht psychedelische tussenstuk op Prayers of Fire bewijst dat de jaren zeventig en bands die dit als inspiratie gebruiken ook niet aan Electric Hydra voorbij zijn gegaan. Het kenmerkende orgelgeluid is het extra bewijs. Dit staat in schril contrast met een fel punknummer als When Destruction Calls. In Contagious wordt de zang van Sanne ondersteunt door mannenzang. Hetzelfde gebeurt op Riding the Haze en The Fallen. Dat de band ook al aardig scoort bij collega muzikanten blijkt uit de bijdragen van Per Wiberg (Spiritual Beggars, Opeth) en Mateo von Bewitcher (Bewitcher). Zelfs de vader van Sanne, Bo Karlsson, laat zich regelmatig gelden. Na iets meer dan 38 minuten kan de conclusie getrokken worden dat dit absoluut een fijn album is voor vuige rockers en punkers.