Zoals wel vaker biedt 013 in Tilburg een podium aan bands die in de hardere genres opereren. Vandaag staan er vier bands geprogrammeerd die allen invloeden uit de death metal laten horen. Het Duitse Heaven Shall Burn voert de affiche aan, met The Halo Effect, The Black Dahlia Murder en Frozen Soul als support. De gesloten balkons en trappen, evenals de in de zaal geplaatste merchandisestands, verraden helaas een tegenvallende opkomst.
Frozen Soul opent de avond om half zeven met hun karakteristieke, ijskoude deathmetal. De vijf Amerikanen tonen zich zichtbaar enthousiast, al kost het moeite het vroeg aanwezige publiek in beweging te krijgen. Zanger Chad Green spoort niet alleen aan tot een pit, maar ook tot collectief headbangen. Langzaam maar zeker ontstaat zo ook de eerste circlepit en dankzij de hardcore-invloeden is er ook wat karate in de zaal.
De setlist bestaat vandaag voornamelijk uit nummers van het aankomende album No Place Of Warmth dat in mei verschijnt. Niet alleen het eerder verschenen titelnummer en de single Absolute Zero worden uitgevoerd, maar ook het nog niet uitgebrachte Invoke War.
De setlist is zorgvuldig opgebouwd en wisselt trage oldschool deathmetal af met modernere, snellere passages zoals in bijvoorbeeld Arsenal Of War. Tevens eren de heren de overleden broer van de vocalist met No Place Of Warmth. Instrumentaal staat het geheel als een huis, al mist de zang soms overtuigingskracht Gelukkig weet drummer Matt Dennard te imponeren met zijn snelle voetenwerk. In het slotsuk is Frozen Soul op haar best, waarna de microfoon ook nog een keer het publiek wordt geslingerd.
The Black Dahlia Murder is natuurlijk een gevestigde naam, maar moet genoegen nemen met slechts een half uur speeltijd. Na het overlijden van frontman Trevor Strnad was het onzeker of de band zou voortbestaan, maar met oud-gitarist Brian Eschbach als nieuwe zanger is een doorstart gemaakt. Het vertrek van gitarist Brandon Ellis wordt live opgevangen door Wes Hauch van Alluvial, die het viertal versterkt op gitaar.
Onder begeleiding van een jolige tape komen de gitaristen en drummer op, waarna de zanger zich snel bij hen volgt. De interactie met het publiek wordt meteen gezocht. In de eerste nummers ontbreekt het de frontman echter aan bereik en intensiteit, waardoor What A Horrible Night To Have A Curse en Kings Of The Nightworld nog niet overtuigend overkomen. Vanaf Aftermath wint hij aan kracht. Instrumentaal speelt The Black Dahlia Murder uitstekend, waarbij vooral de vele solo’s goed uit de verf komen.
Het speelplezier spat ervan af en de eerste serieuze moshpit van de avond is een feit. Vooral de hits Nightbringers en Everything Went Black krijgen een sterke uitvoering en met afstand de meeste publieksparticipatie. Het toebedeelde half uur is veel te kort en The Black Dahlia Murder verdient meer speeltijd.
De eerste Europeanen vanavond komen uit Zweden en treden op onder de noemer The Halo Effect. De gehele bezetting heeft een verleden bij In Flames en zo hebben ze elkaar gevonden voor een nieuw project. Bandleider Niclas Engelin was te horen op Siren Charms tot en met I, The Mask, terwijl zanger Mikael Stanne zijn bijdrage leverde aan het debuut Lunar Strain. Bassist Peter Iwers maakte deel uit van de band van Colony tot en met Battles en drummer Daniel Svensson nam één album eerder afscheid. Jesper Strömblad kende de langste staat van dienst en was betrokken bij iedere plaat tot en met A Sense Of Purpose.
Echter is Jesper er zelden live bij en ook vandaag ontbreekt hij. Zijn vervanger is dan Patrik Jensen. Met slechts twee albums op zak, maar vooral een berg aan ervaring, mogen de heren de rol van subheadliner vertolken. The Halo Effect blijkt de meest veelzijdige band van de avond. Snelle deathmetal wordt moeiteloos afgewisseld met melodische, ingetogen passages. Mikael Stanne laat zich veelal horen in rauwe regionen, maar toont op A Truth Worth Lying For en The Needless End ook zijn zuivere zangkwaliteiten. De muziek ademt het traditionele Göteborg-geluid en roept associaties op met zowel het huidige Dark Tranquillity als het vroege werk van (je verwacht het niet) In Flames.
Stanne manifesteert zich als een energieke en sympathieke frontman, terwijl de overige muzikanten geconcentreerd hun partijen uitvoeren. De geluidsmix is uitstekend in balans, ook tijdens de cleane gitaarlijnen. Het publiek luistert voornamelijk aandachtig, maar zingt en klapt bij afsluiter Shadowminds luidkeels mee. De band neemt ruim de tijd om het publiek te bedanken en plectrums uit te delen, terwijl Coda vanaf tape door de zaal te horen is. The Halo Effect is naar alle waarschijnlijkheid weer wat fans rijker.
De headliner vanavond draait al een kleine dertig jaar mee en geldt als één van de vaandeldragers van het Europese metalcoregeluid. De band rondom Maik Weichert, Marcus Bischoff en Eric Bischoff is een graag geziene gast in Nederland en zijn dan ook vaak te vinden in ons kikkerlandje, wellicht zelfs zo vaak dat dit de magere opkomst mede verklaart.
Enfin, Heaven Shall Burn kwam vorig jaar met het langverwachte Heimat als opvolger van Of Truth & Sacrifice. Vanavond staan voornamelijk deze laatste twee platen centraal, waarbij War Is The Father Of All als opener fungeert. Toch kan Heaven Shall Burn wisselt zorgvuldig nieuwer werk af met oudere hits uit het ouevre. Zo horen we Voice Of The Voiceless en Counterweight al vroeg in de set. Vandaag geen overdreven productie zoals we gewend zijn. Het vuur wordt achterwege gelaten en slechts rook en een ledscherm worden voorzien op het podium.
Het Duitse vijftal is vanavond praatgraag, waarbij niet alleen het publiek wordt bedankt, maar ook maatschappelijke thema’s worden behandeld. Zo worden bijvoorbeeld de slachtoffers van de Oekraïense oorlog herdacht voorafgaand aan Armia.
De pit blijft voortdurend aan de gang, terwijl de voorste regionen constant met frontman Marcus Bischoff meezingen. Hij toont zich een ware frontman, die over het podium beweegt en het publiek onafgebroken opzweept. Het middenstuk bestaat volledig in het teken van meezingers. De intro Awoken leidt naar Endzeit, terwijl in rap tempo ook Tirpitz, Übermacht en de Edge Of Sanity-cover Black Tears volgen. Daarna is er weer wat ademruimte voor de Duitsers, die met The Martyrs’ Blood teruggrijpen naar het vroegere repetoire.
Na een ruim uur loopt het vijftal van het podium, maar keert snel terug voor een toegift van twee nummers. Als eerste worden we getrakteerd op het furieuze The Weapon They Fear, waarna het nieuwe A Whisper From Above als slotnummer mag geldenHeaven Shall Burn bevestigt opnieuw haar reputatie en van alle zes keren dat ik ze eerder aan het werk zag, was dit toch de beste keer.
Foto’s: Sethpicturesmusic