Door de jaren heen heeft de Britse zanger Miles Kane ondertussen wel bewezen veel meer te zijn dan die ene helft van The Last Shadow Puppets. Zo heeft hij al menig album op zijn naam staan en was hij de afgelopen jaren al op menig festival te zien en gaf met regelmaat acte de présence op Nederlandse bodem tijdens zijn clubtours. Ter promotie van zijn vorig jaar verschenen album Sunlight In The Shadows was hij wederom in ons land te zien voor een paar shows, waaronder een optreden bij 013 in Tilburg.
Bezoekers waren enigszins verbaasd dat de show, die aanvankelijk stond gepland in de grote zaal van 013 was verplaatst naar de Next, de kleinere zaal van het poppodium in Tilburg. Onder de noemer “dan is het veel gezelliger” zou het optreden dan ook op deze plek plaatsvinden, maar al snel kon men proeven dat er minder kaarten verkocht waren dan verwacht. Een grote naam in een kleinere zaal was voor velen een uitgelezen kans om een intiemere show bij te wonen en wat dichter bij de artiest te kunnen staan. Niet voor niets was de zaal al goedgevuld toen supportact Badminton mocht openen.
In het repetitiehok van de band uit Enschede moeten haast wel posters van Nirvana, Joy Division, Soundgarden en Alice In Chains, maar ook Idles aan de muur hangen. Vanaf de allereerste tonen van Badminton werden de toeschouwers getrakteerd op een mengeling van postpunk, grunge, shoegaze en nog veel meer. De formatie uit het Oosten des Lands kwam op deze manier hun muzikale ode brengen aan hun muzikale helden, maar ook speelde men juist de stijl die men zelf zo tof vond. Het enthousiasme spatte van het podium, Badminton ging dan ook vol vuur van start. Men was naar Tilburg gekomen om in het half uurtje wat de band gegund was er werkelijk alles uit te halen. De enige rustmomentjes waren aanwezig toen frontman Luca de la Haye opriep wie er al klaar was voor de show van Miles Kane. Vervolgens waren het de heerlijke klanken van Badminton die door de Next galmde en schuurde. Het publiek kwam in beweging en deed net zo enthousiast mee als de band op het podium, waarbij een moshpit niet mocht ontbreken. De zaal was dan ook perfect opgewarmd.
Door de speakers van de Next klonken vervolgens menig Britpop-hit van alle grote namen uit de historie, waarbij zelfs een fan met Oasis-shirt een nummer van Blur meezong. De tijden zijn dan ook echt veranderd. Er waren overigens wel meer Oasis-fans aanwezig in de zaal, maar dat was niet vreemd aangezien de hoofdact goede vrienden is met de heren uit Manchester en er ook nog eens geruchten gaan dat in 2027 Miles Kane wel eens het voorprogramma zou kunnen zijn.
Vanavond was de Brit de main act en vanaf de start werd al snel duidelijk dat dit optreden zou gaan draaien om het nieuwste album Sunlight In The Shadows, wat werd geproduceerd door Black Keys-bandlid Dan Auerbach. Deze samenwerking zorgde ervoor dat de bluesy kant van Miles Kane werd belicht en dat zorgde eveneens voor een meer Amerikaanse sound en dat was vanavond ook hoorbaar op het podium. Het hele herkenbare Britse geluid wat men misschien wel gewend was mocht even plaatsmaken voor wat internationalers zonder daarbij de afkomst te verloochenen. Opener Sing A Song To Love bleek alvast een schot in de roos en het snel opvolgende Electric Flower versterkte het gevoel dat die nieuwe nummers wel echt heel goed bij de Brit pasten. Zonder zijn publiek te verwelkomen werd samen met zijn band al snel een volgend nummer ingestart, het tempo lag hoog vanavond en aangezien de nummers van Miles Kane gemiddeld zo’n drie minuten duren zouden er heel wat tracks op de setlist kunnen staan, waaronder wat al snel bleek ook wat oudjes van eerder verschenen albums Colour Of The Trap en One Man Band. Na ook deze albums belicht te hebben was het vervolgens wel tijd om zijn fans toe te spreken. Het typische Britse accent werd luid onthaald in Tilburg, maar niet veel later zou Miles ook even aan het publiek in Tilburg oproepen om zich te laten horen, kennelijk vond hij het soms na een nummer te stil in de zaal en dat zou hem zenuwachtig maken.
Eigenlijk zou dan ook een artiest van zijn kaliber zich nergens druk over hoeven maken vanavond. Hoewel de setting misschien wat anders was dan verwacht zat de sfeer er lekker in en ook was er door de techniek van 013 een mooie lichtshow van gemaakt, die misschien in de grote zaal niet eens zo mooi uit de verf zou komen als in de Next. De techniek stond als een huis, het was aan Miles Kane om de rest waar te maken en dat lukt de zanger vol verve. Wederom passeerden nummers van het Sunlight In The Shadows-album en deze werden ook nog eens volop meegezongen. Wel viel op dat de fans zich wat luider lieten horen op het oudere materiaal zoals Inhaler en Colour Of The Trap en zoals te verwachten viel waren de grootste klappers voor het laatst bewaard. Het tempo werd wat opgeschroefd als ook het volume in de zaal. Met Coup De Grace en Never Taking Me Alive werd alvast het startschot gegeven, waarna het publiek tijdens Don’t Forget Who You Are zich luidkeels liet horen. Overal werd deze songtitel uit volle borst meegezongen als ook het “la-la-la”-gedeelte wat als een reprise nogmaals terugkeerde. De Brit had dan ook gewonnen vandaag en met een schitterende uitvoering van Come Closer kwam er een mooi slot op de avond. In een razend tempo haalde Miles Kane er vanavond in een uur en tien minuten zo’n 18 nummers doorheen en stiekem hunkerden we wel naar meer. Misschien toch volgend jaar als support bij de gebroeders Gallagher?