Deze dinsdagavond in 013 staat volledig in het teken van het metalcoregenre, met gevestigde namen als Memphis May Fire en Fit For A King, ondersteund door opkomende acts Acres en 156/Silence. Met vier bands op het programma openen de deuren van de zaal al om 18.00 uur.
Het Amerikaanse 156/Silence bracht twee jaar geleden het uitstekend ontvangen People Watching uit, dat tevens de basis vormt voor de setlist van vanavond. Na het overlijden van bassist Lukas Booker was het even onzeker of de band zou doorgaan, maar uiteindelijk werd besloten dit als eerbetoon voort te zetten.
Wanneer de band om 19.00 uur het podium betreedt, is de grote zaal slechts half gevuld, maar desalniettemin is het enthousiasme bij de band ruimschoots aanwezig. Dat wordt echter al tijdens opener Target Acquired getemperd door technische problemen, waardoor de band kort het podium verlaat en een herstart uitblijft.
In het middendeel van de set klinken de enige nummers die niet van de laatste langspeler afkomstig zijn. De nieuwe single Our Parting Ways gaat over in het oudere High Dive In A Low Well. Vooral de zwaardere passages vallen goed in de smaak en zorgen geregeld voor een two-step of moshpit.
De meer ingetogen momenten zijn minder sterk, doordat de zang van Jack Murray bij vlagen onzuiver klinkt en de achtergrondzang dit niet weet te compenseren. De kracht van de band ligt dan ook vooral in de breakdowns en riffs, zoals te horen in Better Written Villain en afsluiter Character Development (Cold Start). 156/Silence geeft geen perfect optreden, maar is zeker vermakelijk.
Een kwartier later is het de beurt aan het Britse Acres. De band heeft de afgelopen jaren veel supportslots verzorgd voor onder meer Currents en Being As An Ocean. De heren wisten met Burning Throne uit 2023 en het vorig jaar verschenen The Host gestaag verder te groeien.
Vanavond bestaat de setlist uitsluitend uit materiaal van de laatste drie jaar. Vanaf opener Not So Different wordt een moderne vorm van metalcore gebracht, waarin popinvloeden regelmatig naar voren komen. De nummers volgen echter veelal hetzelfde stramien en voelen daardoor enigszins repetitief aan.
Desondanks zet Acres een degelijk optreden neer, met strakke gitaarpartijen en voldoende energie om een circlepit en reguliere pit op gang te brengen. Ook hier laten de vocale prestaties te wensen over, waarbij de gezongen passages ondermaats zijn. De screams bieden enig tegenwicht, maar overtuigen niet volledig. Hoogtepunten zijn onder meer Nothing en Lost, waarin de band net dat beetje extra weet te geven.
Memphis May Fire is de oudste band van de avond en bestaat al sinds 2006. De eerste bekendheid kwam met The Hollow uit 2011 en laat opener The Sinner nu net van dit album afkomen, waardoor het viertal direct met één van hun grootste hits start.
Ook het daaropvolgende oude Vices passeert de revue, terwijl de rest van de set zich richt op materiaal van de laatste twee albums. In 45 minuten tijd wordt er gevarieerd tussen meezingers als Chaotic en Make Believe en zwaardere nummers als Bleed Me Dry.
Frontman Matty Mullins is uitstekend bij stem en weet het publiek geregeld op te zwepen. De eerste crowdsurfers van de avond dienen zich aan en de interactie is groot. De variatie in gitaarpartijen en het tempo van de set zorgen ervoor dat de beschikbare speeltijd optimaal wordt benut, met elf nummers in drie kwartier.
Fit For A King sluit de avond af als headliner en doet dat met het recente album Lonely God op zak. Daar maken de Amerikanen volop gebruik van, want de eerste zeven nummers zijn van dat album afkomstig, waarbij Begin The Sacrifice en No Tomorrow als meezingers mogen fungeren.
De wisselwerking tussen de rauwe vocalen van Ryan Kirby en de cleane zang van Ryan O’Leary werkt uitstekend en aanstekelijk. De frontman kondigt aan dat het tijd is voor een oude klassieker, want Dark Skies is stiekem alweer acht jaar oud. Zo wordt Backbreaker voorgeschoteld, inclusief de lang durende einduithaal.
Halverwege is het tijd voor het rustige Between Us, waarbij het vijftal aangeeft dat dit nummer veel betekenis heeft. Met Engraved en klassieker Breaking The Mirror wordt de hardheid weer terug op peil gebracht. Het nieuwe titelnummer lijkt het optreden af te sluiten. Toch suggereert zowel de tijd als het ontbreken van een vaste waarde op de setlist dat een toegift nog in het verschiet ligt.
De encore bestaat uit het emotionele When Everything Means Nothing en het toepasselijk getitelde Witness The End. Daarmee bewijst Fit For A King ook na acht albums een vaste waarde te zijn binnen de metalcore.