Terwijl veel bezoekers op de festivalcamping van Paaspop nog bezig waren met een ontbijtje en het klaarmaken voor een nieuwe festivaldag waren er ook alweer veel bezoekers van heinde en verre onderweg naar Schijndel om een nieuwe festivaldag te beleven. De zaterdag van Paaspop was uitverkocht en het beloofde dan ook een drukke dag te worden, waarbij er voor elk wat wils te doen was. Waar dook Rockportaal op deze zaterdag allemaal op?
Op vrijdagavond eindigden velen in een vrolijke bui bij The Punk Rock Factory en deze vrolijke bui werd in The Shelter prima voortgezet bij The Butcher Sisters. Deze Duitse formatie was naar Schijndel gekomen om iedereen te vermaken met hun ludieke muziek en overdreven capriolen. De heren lieten rock- en rapmuziek naadloos in elkaar overlopen, men brulde en ramde er genadeloos op los, maar verloor hun humor geen moment uit het oog. De bezoekers werden getrakteerd op flauwe goocheltrucs waarbij de uitkomst altijd iets met drinken van bier te doen had. Zo werd er met regelmaat een blik bier leeggegoten, hetzij in een keelgat, hetzij over het publiek. Daarnaast mochten we stellen dat nummers over zonnebrillen, buiktasjes en dorst geen diepere lading in zich hadden. Dat veel bezoekers na een half uur flauwekullen hun heil elders gingen zoeken was dan ook niet vreemd, want dit was veel meer een ingestudeerde act dan dat het werkelijk om muziek ging.
Volgend jaar bestaat Paaspop 50 jaar en tijdens de vele edities van het festival hebben allerlei acts hun weg naar Schijndel weten te vinden. Een band die echter nooit op Paaspop gestaan heeft is Nirvana. De legendarische grungeband rondom frontman Kurt Cobain was in de jaren ’90 een inspiratiebron voor velen en niet voor niets werd het album Nevermind een belangrijke klassieker. De muziek van Nirvana was ook een inspiratiebron voor de Paceshifters die op deze zaterdagmiddag een ode brachten aan deze muzikale helden. Een volle tent ging uit hun dak op de vele nummers die door de Paceshifters werden gespeeld. Vanaf de allereerste tonen was het dan ook raak, wat waren de heren in vorm en wisten precies waar ze mee bezig waren. In een rap tempo werd het een na andere nummer afgewerkt zonder er een te overdreven tributeshow van te maken. Raggen, rammen, schreeuwen, tieren, alles wat Nirvana in zich had was nu te horen door de heren van de Paceshifters. Het publiek brulde dan ook graag mee op Come As You Are, Breed, Aneurysm en al die bekende andere songs. Zoals betaamd mocht de moshpit niet ontbreken en ging het publiek in de Phoenix compleet terug in de tijd. De Paceshifters ademden Nirvana en hadden het publiek in hun greep, en nadat Smells Like Teen Spirit had geklonken was er eindelijk tijd om even bij te komen.
Niet alleen de Paceshifters gingen terug in de tijd op deze zaterdag in Schijndel. Dertig jaar geleden speelde de Osse band The Gathering op Paaspop om hun album Mandylion te promoten en vandaag stond dit album wederom in de schijnwerpers. Vorig jaar speelde de band vijf uitverkochte shows in Doornroosje, waarbij de band het gehele album speelde en dat deed men vandaag dunnetjes over. Tijdens de opnames van het album Mandylion was zangeres Anneke van Giersbergen nog de zangeres van de band en voor de gelegenheid van deze shows had ze zich weer bij haar oude band gevoegd. In de complete oude bezetting kwam dan ook The Gathering het podium oplopen in Schijndel, waarna de band opende met de titeltrack van het album en vanaf dat moment leek het alsof de klok al die jaren had stilgestaan. De Phoenix luisterde aandachtig naar de vertolking van Mandylion, zong met regelmaat mee, maar deinde ook mee op de muziek. De vuisten mochten de lucht in en men genoot vol verve. Dat kon ook gezegd worden over de band die met een grote glimlach op het podium stond, waarbij uiteraard zangeres Anneke van Giersbergen het echte middelpunt van de aandacht vormde. Ze begroette haar publiek op haar kenmerkende wijze en haalde herinneringen op aan die show van dertig jaar geleden. Vervolgens mocht de muziek weer voor zich spreken en gingen de bezoekers wederom terug in de tijd. Muzikaal was dan ook alles dik in orde en de band kreeg ook de volle aandacht, omdat Anneke ook regelmatig de coulissen in ging omdat ze even niet hoefde te zingen en haar muzikale vrienden het beste van zichzelf lieten zien. De show van The Gathering maakte flink wat los op Paaspop en zo werd er her en der een traan weggepinkt. Ook waren er veel diehard fans die gekleed in een oud tourshirt naar Paaspop waren gekomen om deze show bij te wonen. Het optreden in Schijndel had dan ook wat unieks. The Gathering maakte er ook een visueel spektakel van, er waren mooie visuals die de sfeer alleen maar verhoogden, maar de tent echt ontploffen kon alleen maar door het spelen van die ene hit en uiteraard mocht Strange Machines niet ontbreken. Uit volle borst zong en sprong men mee en ging uit hun dak. Ook kwam als toetje ook nog een publieksfavoriet Saturnine voorbij, waardoor het geluk bij velen niet op kon. Wat een geweldige show!
Liefhebbers van gitaren bleven na dit epos ook nog een tijdje hangen voor een volgende act in de Phoenix. Het Italiaanse Wind Rose is ondertussen geen vreemde meer in ons land en tijdens shows op diverse piratenmetalfestivals waren zij al een graag geziene gast. Bij Wind Rose draait het echter niet om piraten, zij maken muziek waarbij de avonturen van dwergen centraal staan. Niet voor niets stond de setlist vol met nummers die iets rondom dat thema van doen hadden. Songtitels zoals Feast Of The Underground, Mine Mine Mine! en Trollslayer pasten dan ook prima bij deze band, die ook nog eens in schitterende outfits op het podium stonden. Normaliter pakt Wind Rose wat grootser uit qua decor, maar op een festival is dat net wat lastiger. Wel waren er voldoende visuals om naar te kijken alhoewel het kijken en meedoen met Wind Rose al voldoende zou moeten zijn. Frontman Francesco pepte iedereen graag op en zijn vrolijk grimas was tekenend voor deze show. Er heerste een hele vrolijke sfeer, Wind Rose zorgde dat er opblaasbare pikhouwelen de lucht in gingen, dat het publiek op de grond ging roeien en uiteraard helemaal uit hun plaat ging tijdens de hit Diggy Diggy Hole. Overal in de tent werd het nummer meegezongen en nogmaals gingen de pikhouwelen de lucht in om gezamenlijk dat spreekwoordelijke grote gat te graven. Wind Rose maakte dan ook een mooi feestje in de Phoenix.
De laatste act waar Rockportaal zich op deze tweede festivaldag aan waagde was Charlotte Wessels. Jarenlang was zij de frontvrouw van de symfonische metalband Delain, maar timmert solo ook alweer een aantal jaar aan de weg. In The Shelter liet zij op deze zaterdagavond horen wat zij allemaal in huis had. Samen met haar band The Obsession blies zij deze mooie tent omver. Op de setlist prijkten voornamelijk nummers van haar meest recente album The Obsession, waarop zij ook samenwerkte met onder andere zangeressen Simone Simons en Alissa White-Gluz, maar deze dames waren helaas niet van de partij. Van de andere kant liet Charlotte horen de hulp van deze twee dames totaal niet nodig te hebben. Wat was Charlotte gezegend met een geweldige stem, die voor vele stijlen geschikt bleek. Ze was in staat om een poppy stem op te zetten, schuwde een stukje opera niet, liet de Shelter rocken, maar ook bleek het grunten haar niet verleerd. Wat was het ook een fantastische performer, die op de klanken van haar band het beste uit zichzelf haalde. Daarnaast zette ze een mooie theatrale act neer die zeer vermakelijk was om naar te kijken. Met de afsluitende track The Exorcism verloste ze iedereen van hun demonen en was vervolgens iedereen klaar voor een volgende festivaldag.
Foto’s door Fotografie Maarten Meulensteen