Op 2 mei mochten we nog eens naar Headbanger’s Balls Fest in Izegem (B). Het beloofde opnieuw een interessant en heel divers festival te worden – met onder meer twee toppers uit de stoner – en wat dat betreft werden alle verwachtingen ingelost.
Kleine verbeteringen aan de formule kunnen soms een verschil maken in de beleving. Het is niet dat de gemiddelde festivalbezoeker niet een paar uur kan rechtstaan, maar het toevoegen van een tiental banken en tafels op het buitenterrein aan De Leest was een prima zet. Ze waren de hele tijd bezet (of tot de regen). Misschien één puntje om mee te nemen op de evaluatie: een verhoogde tribune voor rolstoelgebruikers. Er zijn jaren geweest dat het niet nodig was, maar op deze editie zou het een meerwaarde geweest zijn.
Naar goede traditie waren er in Izegem opnieuw zowel bands die heel geliefd zijn in België en bands die voor velen nog een ontdekking waren. Het festival was bovendien uitverkocht. En bijna alle bands op de affiche hebben recent nieuw werk uit, wat het voor de fans toch altijd een beetje spannend maakt.
Poseydon mocht als eerste aantreden op Headbanger’s Balls Fest. Deze Vlaamse band bracht zopas het nieuwe album Time Is A River And The Waters Are Red uit. Een heel intrigerende albumtitel alvast en de review daarvan hebben jullie nog te goed. Het is al het tweede full album sinds in 2020 Tom Lenaerts aantrad bij Poseydon als vocalist. In 2024 won deze death/thrashmetalband de Belgische Wacken Battle en mochten ze aantreden op het grootste of belangrijkste metalfestival ter wereld. Dat heeft toch een paar deuren geopend voor deze band, want ze staan later dit jaar ook nog eens op Alcatraz in Kortrijk (B). Wij waren vooral benieuwd naar de live-versie van de nieuwe nummers. We kregen vier nieuwe tracks te horen en evenveel van voorganger Through The Gate of Hatred and Aversion. Poseydon zond een vroege schokgolf door De Leest. Wie al aanwezig was, was getuige van een spervuur van thrash en death, op een bedje van wat hardcore-elementen, en met een wervelende belichting. 14 uur was vroeg om al voor het podium te staan op wat aangekondigd werd als de laatste zonnige dag voor een week van regen en toch stond de ruimte dan al goed halfvol en werd elke track en elke vraag van frontman Tom op enthousiast applaus onthaald.
Daarna was het aan Cowboys & Aliens. Deze Belgische band viert zijn 30ste verjaardag en bracht recent nog het nieuwe, fijne album Finis Temporum uit. Cowboys & Aliens behoort tot de pioniers van de Europese stoner-scene en heeft een uitstekende live-reputatie. Ze stonden al op onder meer Graspop en Desertfest en deelden het podium met Monster Magnet, Deep Purple en Queens of the Stone Age. Je zou kunnen denken dat Cowboys & Aliens misschien een beetje ‘laag’ of vroeg op de affiche stond, maar dat is enkel omdat het aanbod op deze editie van Headbanger’s Balls zo rijk gestoffeerd is. Van het nieuwe album kregen we slechts drie tracks. Aangevuld werd met een dwarsdoorsnede uit het verzamelde werk van de band. Live stelt Cowboys & Aliens nooit teleur en die reputatie werd in Izegem nog eens herbevestigd. Deze band speelde met het vertrouwen van de grote dagen. De zaal was inmiddels al goed gevuld en na elke track gingen de handen en de hoorns in de lucht tot aan de geluidsmannen. Uit recente interviews blijkt dat het voortbestaan van deze fijne stonerband in vraag werd gesteld. We zijn blij dat ze blijven doorgaan. Finis Temporum? Dan toch gelukkig niet voor deze band.
De volgende in de rij was The Devil & The Almighty Blues. Deze band uit Noorwegen staat bekend om zijn trage, heavy en atmosferische bluesrock. Zopas losten ze de nieuwe track Lied To en dat belooft voor het nieuwe, vierde album. Deze Noren zijn al op tour nog voor dat nieuwe album uit is. Lied To zat al wel in de set in Izegem, naast ouder werk uit de drie albums die tussen 2015 en 2019 uitgebracht werden en waarvan de intro’s vaak op herkenningsapplaus onthaald werden. Van ander nieuw werk was voorlopig geen spoor. Deze band was een gokje van de organisatie. Er zit wel wat stoner in de sound van The Devil and The Almighty Blues, maar ook veel blues en 70’s prog en psychedelische rock. Toch kon deze band het publiek makkelijk inpakken. Al na een paar tracks had vocalist Arnt O. Andersen – op het podium ziet hij er met zijn lang gewaad en kralenkrans wat uit als een sjamaan of een lookalike van Jezus – er vele honderden nieuwe volgelingen bij. Dat gebeurde ondanks of misschien net dankzij de beperkte communicatie met de fans. Behalve dat ze superblij waren om op de affiche van Headbanger’s Balls te staan tussen al die andere toffe bands, had Arnt maar weinig te vertellen. De set eindigde met een lang uitgesponnen gitaarduel tussen Petter en Torgeir dat heel traag maar gestaag crescendo ging. Het publiek kreeg er maar niet genoeg van en gaf het duel extra zuurstof met enthousiaste kreten en gejoel. Gegokt en gewonnen, voor de organisatie. Je moet dus niet altijd naar een Desertfest gaan om dergelijke parels te ontdekken.
Daarna was het de beurt aan Wolvennest. Deze Brusselse band brengt psychedelische blackmetal en is een graag geziene gast op tal van Europese festivals. Even voor hun concert begon, werden wierrookstokjes aangestoken voor het podium, want voor Wolvennest is het prikkelen van de geur ook van belang voor de beleving van de fans, een dimensie waar andere bands veel minder aandacht voor hebben. Daar stond tegenover dat er visueel niet zoveel gebeurde tijdens de rituele set. Het werd een statisch schaduwspel met veel rook en weinig licht. Voor Michel Kirby, één van de oprichters van Wolvennest, behoort ook onder meer Alan van Primoridal – headliner in Izegem – tot zijn ‘nest van wolven’. Dat opende mogelijkheden voor een gastrolletje van de Ier in de set van de Brusselaars, maar dat gebeurde toch niet. Het meest recente album van Wolvennest is Procession uit 2025. Dat album was met vijf tracks goed vertegenwoordigd in de set op Headbanger’s Balls. Aanvullen deden ze met live-klassiekers als Incarnation en Ritual Lovers. Afsluiten deden ze naar goede gewoonte met Accabadora.
Wolvennest was een ietsje te laat begonnen aan zijn set en bij het afsluiten deden ze daar nog wat bovenop. Maar bij Crippled Black Phoenix liep er nog veel meer mis waardoor de timing voor de rest van de avond in het honderd liep. Deze zevenkoppige band kreeg het geluid (op het podium) maar niet goed en legde de set meermaals stil. Het enthousiasme bij de band en bij het publiek raakte daardoor bekoeld en de muziek van deze Britse band is zo al geen bruisbal van vrolijkheid. Nadat de set halfweg een tweede keer stilgelegd werd, druppelde het publiek langzaam de zaal uit, naar de toog of de laatste zonnestralen van de dag. Voor de echte fans – eentje was zelfs helemaal uit Zwitserland afgereisd naar België – maakte het allemaal niet zo veel uit. Crippled Black Phoenix is de band van Justin Greaves. Per album of tournee verzamelt hij nieuwe bandleden rond zich, zo lijkt het toch, en dat zorgt er mee voor dat deze bands moeilijk in één genre te plaatsen valt (van progrock tot postmetal). Dit jaar bracht deze band het nieuwe album Sceaduhelm, waarvan we sinds januari al de single Ravenettes kennen. Die single zat niet in de set, wel vier andere van het nieuwe album en een paar klassiekers van de band.
Na drie bands met een grote voorliefde voor veel rook en weinig licht op het podium was het moment aangebroken voor een flinke dosis licht en veel humor met Truckfighters. Gitarist Dango stuitert over het podium als een Duracell-konijn op speed en toch speelt hij (zo lijkt het) foutloos. Naar goede traditie komt hij het podium op in een shirtje van Truckfighters dat hij meteen uittrekt en in het publiek gooit, zodat hij lijkt op een kruising van Iggy Pop en Angus Young. Ook deze Zweedse stonerpioniers hebben een nieuw album om te promoten. Masterflow, met als leadsingle The Bliss, kwam er na zowat tien jaar stilte (dan toch inzake releases). Deze band is bijzonder geliefd bij het Belgische festivalpubliek. Ze speelden al op minstens drie edities van het Antwerpse Desertfest en twee keer op Pukkelpop. In 2024 stonden ze op Alcatraz in Kortrijk.
De liefde tussen België en Truckfighters duurt al lang en zal na de passage in Izegem zeker niet bekoelen. Truckfighters kregen zowaar de eerste crowdsurfers van de dag. Dan was de security toch niet voor niks aanwezig. Ook een leuk momentje: bij één van de laatste nummers in de reguliere set doet Dango alsof hij naar adem moet happen. ‘Give me some energy’, vraagt hij aan het publiek. Waarna een volle zaal begint te joelen alsof dat echt zou helpen na die marathon van rondhossen op het podium. En dan gaat Dango voor nog een paar rondjes. Truckfighters krijgen een toegift van twee lange nummers en dan maakt Dango een rondje door de eerste rijen van het publiek. Het lijkt dan alsof Headbanger’s Balls zijn headliner al gehad heeft. Is Primordial daar nog over gegaan?
Primordial is een Ierse extreme/paganmetalband die werd opgericht in 1991 door bassist Pól MacAmhlaigh en gitarist Ciarán MacUiliam. Op hun albums verweven ze black metal met Keltische elementen. Hun meest recente studio-album is How It Ends en dat dateert al van 2023. Primordial speelde al meer dan 30 concerten in België en is er best populair. Hun meest recente Belgische concert was op Graspop in 2025. Ondanks het late aanvangsuur stond de zaal nog goed vol. Primordial bracht een mooie dwarsdoorsnede van hun verzamelde werk en het publiek genoot met volle teugen. Hun set en hun live performance staat na meer dan 30 jaar nog steeds als een huis. Ze openden de set met klassiekers als As Rome Burns en No Grave Deep Enough, die beide op herkenningsapplaus werden onthaald. Daarna was het duidelijk dat ondanks de glansprestatie van Truckfighters Primordial een terechte keuze was als headliner: een strakke set met de ene klassieker na de andere, een no-bullshit-attitude die het Belgische publiek hard weet te waarderen en een frontman die alleen al met een blik of een kleine handbeweging het publiek kan opzwepen.
Headbanger’s Balls Fest was opnieuw een voltreffer als opener van het Belgische (metal)festivalseizoen. Dit festival slaagt perfect in zijn opzet om gevestigde waarden te combineren met interessante ontdekkingen en dat tegen een ticketprijs die je in een club doorgaans al voor één van de bands zou betalen. Met ook nog eens een top-geluid en licht en een voorts vlekkeloze organisatie kan je de ploeg achter ‘Izegem’ een huis van vertrouwen noemen. Op naar de volgende editie.