Muzikaal vakmanschap en passie! Zo heb ik zelf de vorig jaar uitgekomen voorbodes van dit album omschreven. Hier sta ik nog steeds volledig achter; het debuutalbum van The Bird Experience is een bevlogen muzikale trip, waarbij een betoverend, warm, vroeg seventies jam-gevoel je als luisteraar helemaal mee kan nemen op een intense muzikale reis.
Mijn verwachtingen van dit debuutalbum waren hooggespannen; die kennismaking met de eerste vrijgegeven singles/videoclips vorig jaar, was nogal overweldigend. Het allereerste nummer kan gelukkig al meteen de toon zetten. Direct wordt je compleet ingepakt door de enorme drive en geweldige dynamiek in de opener The Bird’s Boogie; bij vlagen krijg je van de ritmesectie zo’n Radar Love gevoel (vooral in het ingetogener stuk). Wel in een live-versie dan; want die ruimte en de effectiviteit van de dynamiek missen hun uitwerking niet; dit is alsof je als luisteraar aanwezig bent in dezelfde ruimte als de band, terwijl ze spelen. Ook een compliment voor de productie van deze plaat! Er is duidelijk oog (en oor) voor detail geweest; van de feedback piepjes tot de hoorbare (bijna voelbare) aanslag van een snaar, en dat alles in zowel de “kleine” momenten als in de volle, bombastische passages. Zanger Mees Vullings is zowel in de verhalende als expressieve stukken in topvorm; hij overtuigd compleet en sleurt je helemaal mee. De additionele mondharmonica bijdragen zijn trouwens ook fenomenaal. Dat geldt trouwens eigenlijk voor de hele band; de ritmesectie is geweldig en die gitaar heeft me menig maal daadwerkelijk kippenvel bezorgd. Volgens mij zijn de muzikanten zelf ook diep verzonken geweest in hun eigen muziek, toen ze dit opnamen. Als luisteraar kun je er in ieder geval compleet in meegevoerd worden en de muziek helemaal intens meebeleven.
Eric Burdon & War was vorig jaar bij eerste beluistering al één van de eerste associaties die bij me opkwamen, nu na beluistering van de hele plaat, komen er ook namen als Captain Beefheart, Canned Heat en qua intensiteit van zang – al is de stem van Mees Vullings heel anders – Kevin Coyne in me op. Toch niet de minsten om mee vergeleken te worden, lijkt me zo. Terwijl er eigenlijk altijd zo’n seventies jam-sfeertje omheen hangt, kan The Bird Experience ook als heel gevarieerd beschouwd worden. Er kan in een heerlijke Latin cadans zo’n lekker “ronddraaiende” psych-blues neergezet worden met gepassioneerde mondharmonica en gitaar (Canto VII), een intens en bijna tergend “verhalend” muziekstuk (Blood For Bones), of blues met funky elementen en een overdosis pure soul (Shaking) gebracht worden. Een behoorlijk bevreemdend stuk, Joe’s House Of All-American Family Entertainment, dat je misschien als Circus-achtige polka-blues kan betitelen, een beklemmend maar wonderschoon If Dead Could Dance of de (korte) afsluiter Ceremony, die je als een hoorspel-achtig stuk kan zien; het is geen eenheidsworst hier. Wat ze ook doen, het gebeurt full-force, technisch vaak bijzonder knap gedaan, maar vooral met heel veel bevlogen overtuiging. Er moeten nog hele goede platen komen dit jaar, als deze niet in mijn top tien eindigt; een topplaat! Als gelukkige die een fysieke promo CD mocht ontvangen, zal deze toch ook op elpee gescoord moeten worden (mooi rood vinyl en ook nog een 7” single heb ik gezien); dit hoort gewoon op vinyl. Hopelijk komen ze binnenkort in de buurt spelen; dit is live vast nog intenser. Als ze dan ook nog vinyl bij zich hebben …