Armored Saint is een van die bands waar ik een zwak voor hem. Hun geschiedenis is vooral een lange aaneenschakeling van gemiste kansen, slechte timing en vooral domme pech. Zanger John Bush wist zijn carrière te reden door in 1992 lid te worden van Anthrax en bassist Joey Vera was en is een veelgevraagde sessiemuzikant en producer. De rest van de band raakte in de vergetelheid. Na een lange periode van inactiviteit bracht de band in 2000 Revelation uit, gevolgd door La Raza (2010), Win Hands Down (2015) en Punching The Sky (2020). Met Emotion Factory Reset is Armored Saint toe aan hun negende langspeelplaat.
Op de nieuwe plaat doet de band wat ze het beste doen, namelijk het leveren van uiterst pakkende heavy metal zonder al teveel franje met een in bloedvorm verkerende John Bush als de spreekwoordelijke kers op de taart. Met name de eerste helft van ‘Emotion Factory Reset’ valt in zeer positieve zin op. Nummers als Close To The Bone, Not On Your Life en Hit A Moon Shot behoren tot het beste materiaal wat de band sinds Symbol of Salvation heeft geschreven. Goede pakkende composities waar de energie en het speelplezier vanaf spat, of beter gezegd, het soort nummers waar je als automobilist moet oppassen voor ‘fanmail’ uit Leeuwarden.
De tweede helft van Emotion Factory Reset kan mij wat minder bekoren. Het funky Compromise en het aan Judas Priest en Megadeth schatplichtige Epilogue zijn prettige uitzonderingen, maar It’s A Buzzkill en Throwing Caution In The Wind zijn grotendeels midtempo vulling en Ladders And Slides is ook niet de meest overtuigende compositie op de plaat. Het zijn op zichzelf geen slechte nummers, maar vergeleken met de energieke eerste helft van de plaat komen ze simpelweg minder goed uit de verf.
Met Emotion Factory Reset heeft Armored Saint een prima plaat uitgebracht, waarbij met name de eerste zes nummers mij het meest bekoren en de tweede helft wat minder overtuigend is. Het belangrijkste is echter dat de band rond John Bush muzikaal nog relevant en geen parodie op zichzelf geworden is.