Alweer een kleine twee jaar nadat het vorige album “=1” uitkwam, is het tijd voor het nieuwste album van de doorgewinterde rockers van Deep Purple.
Het 24e album draagt de titel “Splat!” en is hun hardste album tot dusver. Volgens zanger Ian Gillan gaat “Splat!” over het einde der tijden, maar niet op de meest verwachte en inmiddels minder originele manier. Nee, dit album gaat niet over de ultieme verwoesting maar wel een metamorfose die voorbij onze lichamelijke aanwezigheid op deze planeet gaat. Dat belooft een interessante reis voor de luisteraars.
Het album opent gelijk met de eerste single Arrogant Boy, wellicht een beetje de bekende weg, maar met zo’n intro kan je het deze band (met een nodige ervaring) het niet kwalijk nemen ook. De combinatie van gitaar en keyboard is een muur van geluid op de beste manier.
Een heerlijk samenwerking van snappy vocals en vervolgens een instrumentale samenwerking tussen de gitaar en keyboard maakt eigenlijk al duidelijk dat deze band precies weet wat werkt en daar kan je ze geen ongelijk in geven.
Na deze binnenkomer worden we als luisteraars feilloos in het volgende nummer Diablo gegooid. Weer mogen we genieten van het gitaarwerk en de snappy vocals waarbij het onmogelijk is om stil te blijven zitten. Uiteraard is ook dit nummer niet compleet zonder dat er expliciet aandacht wordt besteed aan het talent dat gitarist Simon McBride en keyboardist Don Airey – ze krijgen hier wederom geruime tijd om dat talent in ons gezicht te duwen op de beste manier. Een nummer over de diepten van de hel dat lekker vurig klinkt, heerlijk!
Halverwege het album opent het nummer Sacred Land met een langer instrumentaal gedeelte. Het lijkt een moment om adem te halen, maar al snel zijn er zowel een gitaar als doedelzak te horen – en die combinatie gaat lekker samen. Uiteraard is dit nummer ook niet compleet zonder een heerlijk lange solo waarbij vooral de gitaar centraal staat.
Eigenlijk zit het gehele album bijna belachelijk sterk in elkaar en vloeit ieder nummer eigenlijk vlekkeloos door in het volgende nummer – dat maakt voor een hele lekkere luisterervaring. Het volgende nummer dat een muzikaal hoogtepunt bereikt is Guilt Trippin’ iets later in het album. Hierbij wordt vooral samengewerkt tussen gitaar en piano, wat de flow van het album er goed in houdt.
De Britse rockers sluiten het album af met de titelsong Splat! en maken daarin nogmaals kenbaar dat dit niet zomaar album nummer zoveel is, maar een uiting van hun vele jaren aan ervaring. Nog een laatste keer knalt het gitaarwerk door de speakers en wordt het nogmaals duidelijk dat dit wederom een zeer sterk album is. Wie kan er eigenlijk commentaar hebben op het aantal albums dat een doorgewinterde band heeft uitgebracht als het zo goed in elkaar is gestoken? Het is bijna jammer dat het einde (van het album, nog niet der tijden) is aangebroken, maar gelukkig staat het je vrij om hem nogmaals te beluisteren natuurlijk.