Romeo is een rock band uit Italië. Deja Vu Letters is hun debuutplaat, waarbij de omschreven invloeden als Thin Lizzy, UFO, Cheap Trick en Dogs D’Amour mij behoorlijk nieuwsgierig en verwachtingsvol kunnen maken.
De seventies en eighties hardrock classificatie is inderdaad heel richtinggevend. Ook een stuk glam en (milde) sleaze zou je kunnen ontwaren; meestentijds is het in ieder geval aangenaam beluisterbaar en makkelijk te verhapstukken. De opener Frankfurt Lights (één van de eerste videoclips waarmee ik de band leerde kennen) is toch gewoon een lekkere melodieuze rocker; niets opzienbarends, maar wel plezierig luistervoer. Dat heel erg doorsnee-karakter breekt me bijna op bij True Confessions; dit doet me wel heel erg aan iets anders denken (en ik kan er niet de vinger op leggen, wat dan precies). Daarentegen staan er ook een paar absolute luistertips op deze plaat, naast de vlotte opener; qua arrangement en timing van hooks zijn daar Romeo (A Loyal Borderline) en No More Chances, waar een wollige bubblegum sound heel pakkend wordt gecombineerd met waarlijk ijzersterke hooks die me aan werk van bijvoorbeeld The Hellacopters kan doen denken. Die vergelijking gaat bij mij natuurlijk weer voor de bonuspunten. Ook de cover van een andere grootheid, Tom Petty, (I Need To Know) kan als zeer verdienstelijk omschreven worden. De vaak efficiënte rol van de piano zou misschien nog veel meer uitgebuit kunnen worden (zoals de eerder genoemde Hellacopters dat ook kunnen) en wanneer een solo dan lekker gruizig komt binnenvallen (zoals in What’s Going On), mag dat wat mij betreft ook zonder reserves. Dit kan een beetje klinken als “met de handrem er op”. Hoe dan die blazers er weer ingepast worden in vooral de afsluiter Decadent Man, is weer heel aansprekend en vooral erg verrassend (en toch zo passend). Een heel fijn en gemakkelijk te beluisteren album, waar misschien nog niet alles optimaal uit de kast gehaald is, maar aangezien dit een debuutalbum is, maakt dit me wel zeer nieuwsgierig naar de opvolger.