Jim Ward maakte deel uit van de populaire post-hardcore band At the Drive-In. Toen die band uiteenviel richtte hij Sparta op. De wat onconventionele songstructuren en originele, art punk elementen van eerstgenoemde band wist hij in Sparta opnieuw te gebruiken, maar voegde daar een indie rock sausje aan toe. Zo ook op dit, hun zesde album. Het album heeft even op zich laten wachten, de vorige plaat, self-titled Sparta kwam uit in 2022.
De invloeden variëren van het uitdagende van Fugazi tot het meer melodieuze van een band als Hot Water Music, tot, één van Jim’s favoriete artiesten, Billy Joel. Het moet wel gezegd worden dat die art punk en post-hardcore van alle invloeden het minste te horen is op dit album. Zo staat er in de vorm van See You Soon ook een heuse ballad op het album. Een nummer dat niet had misstaan op een album van Jim Ward’s alternative country band Sleepercar, inclusief piano. Die Hot Water Music is ook goed te horen in de rauwe vocalen op emotionele nummers als Everything You Say. Wat opvalt aan veel nummers is het wat walsende ritme, met als extreem voorbeeld het melancholische Midnights. Ik hoor wat invloeden van klassieke rockbands als The Cure en U2 doorsijpelen. En over Hot Water Music gesproken, afsluiter Glimmer is zo ingetogen dat die zelfs op een soloplaat van hun frontman Chuck Ragan had kunnen staan. Wat dat betreft zijn Split Lip en Moutbreather steviger. Wellicht door de invloed van My Chemical Romance gitarist Frank Iero die meeschreef aan die nummers. Ook op Craters horen we nog wat van het krachtigere, innovatieve gitaarwerk van weleer terug.
Dit is zeker een goed album met een mooie sfeer, meeslepende melodieën en teksten. De op het vorige album wat meer ingezette lijn naar een meer toegankelijk geluid wordt hier verder doorgezet. Fans van het oude Sparta, en helemaal van At the Drive-In zullen mogelijk wat teleurgesteld zijn.