Velen kennen Kristoffer Gildenlöw van Pain Of Salvation. Daarnaast heeft hij uitgebreid muziek opgenomen en getourd met Neal Morse, Damian Wilson en was hij bassist bij Kayak. Maar in 2012 besloot hij ook solowerk op te nemen wat heeft geresulteerd in Rust, The Rain, Homebound, Let Me Be A Ghost en Empty. En in coronatijd was hij te gast bij het Metal-Aidfestival waar hij met zijn muziekregistratie hoge ogen gooide.
Bekend om zijn ingetogen muziek en zijn warme stem, lijken sommige zaken op de juiste plaats en tijd bij elkaar te komen en levert hij met Humanised een meer ‘heavy’ album af. Sommige composities lagen al een tijd op de plank, maar nu was het de tijd om ze op te nemen en uit te brengen. Hij gaat daarbij zeker terug naar zijn progressieve wortels.
In het instrumentale Rendering wordt dat meteen duidelijk. Het progressieve geluid komt uit de Zweedse poriën en het verhaal en de bedoeling van Humanised wordt meteen duidelijk. Het krijgt een vervolg in Nothing Lasts Forever. Snel gitaarspel krijgt op een gegeven moment bezoek van een lekker drumritme. Het houdt wat langer aan waardoor je in de compositie gezogen wordt. Wanneer de zang invalt blijft de drum op de achtergrond zijn ding doen, maar het gitaargeluid maakt plaats voor het warme stemgeluid van Kristoffer. De wat lijzige zangmelodie past mooi in het snellere ritme en wordt geregeld voorzien van een meer sterk gitaargeluid. De zang is meerstemmig wat het geheel ook meer ‘inhoud’ geeft. Het drumgeluid blijft belangrijk, want ook in Landfill is het de katalysator dat ondersteund wordt door een vette riff en wederom de wat langzame zangmelodie. De muziek is hier bepalend en de zang is onderdeel van het geheel. Dit is progressieve rock zoals het graag gehoord wordt.
Verder op het album krijgen we The Almosts, een fijne compositie die heel toegankelijk klinkt. En via het Intermezzo komen we vanzelf bij Nothing Stays The Same (wat subtiel ergens een link lijkt te hebben met Nothing Lasts Forever). Hoewel de muziek op Humanised wat krachtiger is van aard, ligt de Gildenlöwstempel hier duimendik op het complete geluid. Het stemgeluid van Kristoffer vraagt een ingetogen karakter en daar ligt hier ook de kracht. Met The Fields rifft Kristoffer er echter weer lustig op los en krijgt de luisteraar een meer stevig geluid voor zijn kiezen. Maar Kristoffer varieert goed in melodie en intensiteit het is onmiskenbaar na drie minuten dat David Gilmour een voorbeeld is voor hem in zang en solo.
Wat we niet moeten vergeten is dat Kristoffer vooral ook een begenadigd basspeler is en dat krijgt zijn weerklank in Before I Fail Asleep. Hier verschuift de invloed van Pink Floyd meer naar Riverside. Het gehele karakter in zang ademt deze invloed, hoewel ook Vola genoemd zou kunnen worden. Het onorthodoxe ritme is prettig neergezet en hier kun je me rustig wakker voor maken. Om daarna met Binary de rust terug te vinden en het album af te sluiten.
Humanised is bovenal een Gildenlöwalbum, maar wel één waarin krachtige progressieve elementen de boventoon voeren en dat is ook wel weer eens prettig. Kristoffer is van vele markten thuis en vooral een sterke componist en dat bewijst hij zeker met dit album.