Een zeer goed geoliede machine. A Perfect Circle doet haar naam eer aan. Perfect geluid, optreden en samenspel tussen muziek en lichtshow, inclusief de (video)beelden op de achtergrond.
Vooraf wordt op meerdere manieren duidelijk gemaakt dat het maken van foto’s en video’s niet gewaardeerd wordt. Sterker nog, je wordt de zaal uitgezet als je het toch doet. Dat voelt als het opleggen van een maatregel. Geen smartphone voor je uitzicht omdat je een concert wil zien. Eigenlijk is het vreemd dat een band dit überhaupt moet afdwingen. Gevolg is namelijk dat we, zoals ook Maynard uitlegt bij het begin, verbonden zijn met de muziek en show en niet met onze smartphone. Alleen bij het laatste nummer mogen we allemaal even ons moment vastleggen. Om onze herinnering vast te leggen. Daar maken we als echte verslaafden dan ook direct volop gebruik van.
Vanaf opener The Package duiken we de wereld in achter A Perfect Circle. Zwaarmoedige, maatschappijkritische teksten en muziek die daar, misschien vreemd genoeg, zalvend genoeg omheen zweeft. De band onder leiding van gitarist en een van de grondlegger van de band Billy Howerdel heeft namelijk geen kracht nodig om duidelijk te zijn. Niet dat de band nooit met heftige uitschieters komt, maar het merendeel van de nummers blijft in balans. Het maakt dat de indrukwekkende technische bagage van Josh Freese op drums, Matt McJunkins op bas en Greg Edwards als toetsenist/ gitarist goed gebruikt wordt. Door het samenspel met Maynard op zang ontstaat een fijne symbiose.
De set is een mooi overzicht van het oeuvre van de band. Zo is er ook ruimte voor de in 2024 uitgekomen Kindred. Het pas verschenen Starless komt in de toegift voorbij. De cover van Imagine (John Lennon) heeft ook weer haar plaats verovert. Opvallend is dat 3Libras in een mix gespeeld wordt die meer balans biedt maar minder gitaar. De bekende afsluiter van de avond Judith heeft wel de standaard uitvoering.
Zijn er dan geen enkele kritische punten te noemen? Jawel hoor. Een band die zo gekant is tegen de maatschappelijke ontwikkeling doet wel mee aan een van de ontstane trends. Dure VIP kaarten beschikbaar stellen voor ongekend hoge bedragen. Valt toch tegen als je de teksten van de nummers hoort. Een zeer goed geoliede machine is prachtig. Toch maakt het tegelijk dat je het idee hebt dat het allemaal een beetje op de automatische piloot gaat. Het contact met het publiek is namelijk (zoals het hoort bij een band als A Perfect Circle) minimaal. Tot slot, dat er tien minuten pauze ingeruimd wordt tussen reguliere set en toegift (voor een concert dat in totaal anderhalf uur duurt) is opvallend lang. Het zal ongetwijfeld een reden hebben, maar voor het publiek en de sfeer is het een aardige dooddoener. Die overigens direct goed gemaakt wordt met een lekker fel Counting Bodies Like Sheep to the Rhythm of the War Drugs als opener van de toegiften.
A.A. Williams treedt eindelijk op in een zaal waarin haar hele naam geprojecteerd kan worden. De afgelopen jaren is ze gegaan van een zaal met slechts een A. Eerder dit jaar naar werd dit al een zaal met A.A. Nu in de 013 past haar hele naam op het scherm. Wel valt direct op dat het doorgaans intieme optreden van het drietal gekatapulteerd naar een groot podium als 013 wennen is. In slechts een half uur mag A.A. Williams bewijzen dat ze voldoende zeggingskracht heeft. De rustige opbouw van de nummers, de lange pauzes tussen de nummers en het feit dat je als voorprogramma altijd net iets minder goed geluid hebt zijn risico’s. Ondanks dat is de reactie van het publiek overwegend enthousiast. Komt mede door fijne doomrock uitvoeringen van onder andere For Nothing, Just A Shadow, As The Moon Rests en Wolves. In slechts een half uur toch een fijn optreden. In november mag de band zich overigens weer bewijzen als voorprogramma op een groot podium. Dan bij Chelsea Wolfe in TivoliVredenburg in Utrecht.
Foto’s: Ron Schoonwater