Droomplaat vol met nachtmerries. The Dark is het samenspel van muziek die als je oppervlakkig luistert (bijna) lief klinkt. Zeker als je het met ander werk van Chelsea Wolfe vergelijkt. Als je echter naar de teksten luistert dan voel je hoe pijnlijk de doorns prikken. Dan klinkt het – zeker na meerdere luisterbeurten – dreigend en beklemmend. Dan klinkt de toon van de muziek ineens duisterder dan gedacht. Zonder overigens de schoonheid te verliezen. Het lieflijk aandoende Cold doet al direct een duit in het zakje. De piano maakt misschien bij de eerste luisterbeurt het verschil, maar vooral de uitstekende opbouw van het nummer maakt uiteindelijk de grootste indruk. Het gedreven Seethe wordt voortgestuwd door bas, drums en elektronica. Chelsea zoekt het echter niet in hardheid, maar blinkt uit in melodie. Ook op de wat hardere nummers op The Dark, zoals Swallower en Turn The Key. Het ultieme nummer die duisternis met schoonheid vermengt is Dancer In The Sky. Dit is misschien wel de pièce de résistance op deze plaat. Nooit gedacht dat zo’n popnummer met aanstekelijke koortjes van Chelsea Wolfe zou komen. Kippenvel. Het bewijst dat het schrijftalent van Chelsea tot het uiterste is gebruikt op deze plaat. Dat de akoestische gitaar bij het titelnummer centraal staat zegt iets over de sfeer van het geheel. Zeker omdat nummers als I’m Not There en Death Is Not The End dit instrument ook een belangrijke plek geven. The Dark is rustig(er), intens en volwassener dan al haar andere albums. De trendbreuk met haar verleden is niet zo groot. Ze heeft al eerder rustigere nummers en platen uitgebracht. Het resultaat is op The Dark echter verbluffend mooi in al haar dreiging. Hele diepe buiging voor deze dame.