Bram The Bard heeft weer ruim een jaar lang in zijn studio zitten te knutselen, wat dan ook weer een indrukwekkend stukje huisvlijt heeft opgeleverd. De muziek is nog steeds een mix van donkere metal varianten, met doom, prog en stoner elementen, maar de nadruk ligt ditmaal wel echt op de industrial en black metal.
Ondergetekende was bij voorgaand materiaal vooral zwaar onder de indruk van met name de hele fijne doom en stoner bijdragen tezamen met enkele verrassende zijpaadjes, maar ook dit nieuwe werkstukje kan zeker op waardering rekenen. Bedenk wel, dit is een project dat geschreven en uitgevoerd is door één persoon (inclusief artwork, instrumenten, programmeren, opnemen en mixen), Bram The Bard, met behulp van Fausto Aurelius (concept, vocalen en essay).
De eerste minuut wordt gesproken ingeleid, maar dan barst het los; direct vallen de kundige, razendsnelle invullingen met de dreigende (vaak gesproken) vocalen me op; hiermee zet je wel iets neer! Even terug naar de donkere, oosterse folk sferen met het korte Damnation, waarna Forgiveness dreinend aanvangt, gevolgd door de drumsalvo’s en de gitaar die er wederom een sinistere black-metal draai aan geven. Sanctuary is een dreigend en dreinend, donker stuk wat me niet kan pakken en eigenlijk niet bij de les kan houden; zelfs de tekst dreigt er bij in te schieten bij verder zappen. Dat is jammer, want ook de tekst is zeer de moeite waard; hier wordt iets gebracht waar je als luisteraar even (of iets langer) over na mag denken. Retribution vangt aan met bijzonder smakelijk gitaarwerk, gaat in de stroomversnelling, en waaiert de laatste minuut een beetje erg lang uit. Met titels als Pact With Evil en Armageddon, weet je bij deze navolgende nummers al wel welke kant dit opgaat, en dat is dan ook zo.
Bij de meeste stukken met razende rifss en drums, is het geprogrammeerde drumwerk netjes en met zeer acceptabel geluid in het “muzikale tapijtje” verwerkt, al lijkt alles wel heel erg binnen bepaalde bandbreedtes afgemixt, wat de dynamiek niet altijd ten goede komt. Misschien heeft dit er dan wel weer voor gezorgd dat de vocalen wel altijd iets bovenop de mix liggen, waardoor je toch echt iets van deze vertelling kan volgen. Tot slot eindelijk een welkom rustpuntje in de akoestische gitaar invulling van de eerste helft van afsluiter The Fault, al wordt dit halverwege toch danig duister met bombastisch grommende vocalen en de dramatische instrumentale invulling. In vergelijking met voorgaand materiaal is When Gods Had Hands een stuk minder gevarieerd, maar ook deze is duidelijk met grote passie en kunde in elkaar gezet. Misschien is deze plaat voor mij persoonlijk niet iets dat ik heel graag op elpee in de kast wil hebben, zoals bij de voorganger het geval was (hopelijk komt die toch ooit op vinyl), maar dit is wel weer een prestatie van formaat, van deze muzikale thuisknutseltovenaar.