Het aantal bands in de moderne prog dat Meshuggah, Devin Townsend en Cynic als muzikale referenties heeft, zijn zo langzamerhand niet meer te tellen. Het Noorse Grant The Sun behoort ook tot deze categorie, maar ze weten op Biosmes, hun nieuwste album, een behoorlijk eigen draai aan het geheel te geven. Dit vraagt om een nadere beschouwing.
Net als hun Duitse concullega’s van The Ocean hebben de leden van Grant The Sun een bredere blik en betrekken ze ook invloeden vanuit de postrock en postmetal bij hun geluid. Biomes kan misschien het beste worden omschreven als een combinatie van Meshuggah (ObZen/The Violent Sleep of Reason), Devin Townsend (Terria) en een zweverig vleugje Cynic (Traced in Air/Ascencion Codes) om het een en ander op smaak te brengen.
Dualiteit is het centrale thema op Biomes en dat komt ook terug in de muziek en de vocalen. All Who Wander, Tedium en Cinder zijn de muzikale synthese van deze dualiteit, maar vanaf Gold en The Taos Hum hebben de Meshuggah-achtige gitaarmuren de overhand. Op Jaguar en Final Breath zoekt Grant The Sun meer de postrock/postmetal kant op. Heliconia en Speck of Sand zijn wat dromeriger van aard en kennen sterke invloeden van Devin Townsend en Cynic.
Ondanks de eerder genoemde muzikale invloeden prominent aanwezig zijn, weet de band op Biomel wel degelijk een onderscheidend geluid neer te zetten. Deels komt het door de postrock/postmetalinvloeden, deels door het concept achter de plaat, maar vooral door een zekere terughoudendheid in technische vaardigheden, waardoor de aandacht volledig op de sfeer en op kwalitatief sterke composities ligt.
Met Biomes heeft Grant The Sun een solide moderne progplaat uitgebracht die zich prima kan meten met de grote voorbeelden. Een prima plaat in het genre zoals dat heet.