Punkrock in Arnhem! En dat in een sfeervolle kleinere zaal, vegan Café Bosch. Een mooie plek waar Willemeen tegenwoordig acts neerzet die wellicht niet groot genoeg zijn voor de eigen zaal óf gewoon beter tot hun recht komen in een intiemere setting. Dat is vanavond zeker zo.
Opener March komt uit ons eigen lands, aangevoerd door Bredaase Fleur van Zuilen. De laatste tijd speelt deze band vooral in Duitsland, waar het publiek voor punk nu eenmaal groter is. Fijn om ze weer in Nederland te zien. Dat blijkt nog even wennen voor Fleur. Ze zegt dat het best lastig is om haar bindteksten weer in haar moedertaal te brengen in plaats van het engels, gezien ze daartoe gedwongen werd bij haar optredens afgelopen tijd.
De energie spat van het optreden af, vooral bij de nieuwere nummers. Zo horen we het antikapitalistische ‘Greed’, ‘Disconnected’ over teveel schermtijd en het Rage Against The Machine-achtige ‘Sisters of Rage’ waar de vrouwenhaters van deze wereld er van langs krijgen. Voor dat laatste nummer zet Fleur de gitaar even aan de kant en schreeuwt ze de longen uit haar lijf. Hier staat iemand die achter haar boodschap staat!
Ik had het genoegen The Iron Roses diverse keren te spreken afgelopen jaren. Ik zag ze echter nog niet live op het podium. Heel tof nu dan, in een kleine zaal die kans te hebben.
Becky en Natasha zijn samen de frontpersonen van de band. Soms zingen ze samen dezelfde melodie, soms zorgt Becky voor de cleanere zang en Natasha voor de schreeuwzang. Die combinatie werkt perfect en zorgt voor veel energie. Sowieso ontbreek het ze daar niet aan. Regelmatig maken ze dan ook een uitstapje in het publiek om de ultieme verbintenis op te zoeken. Die verbintenis is er helemaal als Beck de LGTBQ+ mensen in de zaal vraagt met haar een kring te vormen en hun woede er uit te schreeuwen.
Niet alles gaat vlekkeloos. Zo zijn er even problemen met de microfoon van Becky waarbij Natasha de tijd even moet zien op te vullen, maar toegeeft niet te weten hoe. Ook maakt Natasha een misstapje van het podium. Knap dat ze zich daardoor nauwelijks van de wijs laten brengen.
De band steekt de mening over fascisme niet onder stoelen of banken. Op catchy Fascist Lullabies worden de fascistische politieagenten bezongen en op Good News hoe je elke Nazi-dood moet vieren. Daarnaast is het genieten van meezingers als Look Away en BodyCount. Op het opzwepende, bijna folky To the Last is het springen geblazen!
De sfeer is geweldig deze avond. Vrolijk dansende mensen, brede glimlachen en een band die duidelijk geniet. Komisch is ook de act die de band opvoert voor de toegift. Ze verschuilen zich even achter de gordijnen van de zeer kleine zaal zodat we, traditiegetrouw even kunnen roepen dat we nog een liedje willen. Natuurlijk wordt dat verzoek ingewilligd, totaal ongepland en spontaan, zegt Natasha lachend.
Na de show nemen Natasha en Becky uitgebreid de tijd met iedereen te praten. Fleur is te vinden bij de merch tafel om ook nog even de connectie te maken met de fans. Een avond die alles toonde wat punkrock zo tof maakt: dicht bij de bands staan, uiting geven aan idealen en geweldige harde muziek.
