Oorspronkelijk opereerde het mysterieuze metalgezelschap Black Pegasus vanuit Nederland, maar sinds enige tijd is men actief vanaf de andere kant van de Atlantische oceaan. Met vier studioalbums en drie EP’s in amper vier jaar tijd is de band ook uitzonderlijk productief te noemen. Met Noctis Monstrum is men toe aan hun vijfde studioalbum. Eens kijken wat ze te bieden hebben.
De muziek op Noctis Monstrum laat zich moeilijk in een hokje stoppen. Laten we het houden op een eigengereide kruisbestuiving van deathcore, blackmetal, industrial/noise en sludgemetal. Dat levert wel pareltjes op in de vorm van The Doomsday Machine en Shaitan op bijvoorbeeld. Die nummers laten zich het omschrijven als een hybride tussen Suicide Silence en Ministry in hun beste dagen.
Het eigenzinnige geluid van de band komt tot volle wasdom in langere composities als Omen Room, Unclaimed en Miri. Terwijl Omen Room nog in duistere industrial sferen blijft hangen á la Red Harvest met een vleugje Dødheimsgard, is Unclaimed meer contemplatief van karakter en is het nummer bijna als een doomy ballad te omschrijven. Het afsluitende Miri kent zelfs wat fraaie jazzy film noire-achtige stukken en zou niet hebben misstaan op Ulver’s Perdition City.
Noctis Monstrum is een fantastische plaat voor fijnproevers die de betere eigenzinnigheid van Imperial Triumphant, Red Harvest, Deathspell Omega en Ulver kunnen waarderen. Van dit soort releases word ik als recensent heel blij. Aanrader!