Sommige bands komen praktisch elk jaar wel eens voorbij, hetzij op een van de vele festivals van ons land, hetzij tijdens een clubtour. Wie echter fan is van Shinedown heeft wat langer moeten wachten. De vorige dat de band uit Jacksonville in ons land te zien was stamt alweer uit 2022 en het voor het vorige bezoek aan 013 gaan we nog verder terug in de tijd, acht jaar geleden om precies te zijn. Hoog tijd om de heren dan ook weer in de Brabantse concertzaal te mogen begroeten.
Een uitverkocht 013 wachtte dan ook in spanning af, maar had ook enorm veel zin in voorprogramma Those Damn Crows en dat kon over de act uit Wales gezegd worden. Vol energie bestormden Shane Greenall en de zijnen het grote podium, waarbij frontman Shane al snel de randen van het podium opzocht. Sommige bands komen wel eens traag uit de startblokken, Those Damn Crows waande zich bij wijze van spreken al het hoofdprogramma en trok dan ook direct alle registers open. De aanstekelijke snelle rocksongs pasten dan ook perfect bij de sfeer van deze avond en niet voor niets ging het publiek ook meteen mee op die vibe. Tilburg was in de ban van melodische classic rock en liet maar al te graag de handen de lucht in gaan en wie er vorig jaar ook bij was in 013 tijdens hun God Shaped Hole-tour stond misschien stiekem te balen dat er nu maar slechts een half uurtje voor de mannen gegund was.
Een opgewarmd publiek had het prima naar hun zin in de grote zaal en werd tijdens de ombouw ook nog eens getrakteerd op een paar grote meezingers. De vrolijke stemming bleef dan ook fier overeind en men had zelfs een entertainer ingeschakeld die op het podium een ludiek dansje deed op Peter Gabriel’s Sledgehammer om zo het publiek nogmaals op te peppen, waarna het echt tijd was voor de heren uit Jacksonville. De Amerikaanse band pakte tijdens opener Safe And Sound meteen groots uit met een flink aantal pyro’s en ook nog ander vuurwerk. Daarnaast gingen de heren er ook zelf helemaal voor en mochten dan ook de bezoekers in Tilburg zich opmaken voor een groots Amerikaans spektakel. Wat normaliter allemaal gebruikt wordt in gigantische stadionshows had men vanavond in 013 weten te proppen. De pyro’s en knallen zorgden ervoor dat alle blikken richting het podium gingen en de fans lieten zich ook meteen horen.
De heren hadden er zin in, hadden een glimlach van oor tot oor en hun melodische rock werd perfect uitgevoerd. De zeer beweeglijke frontman Brent Smith probeerde meteen het publiek voor zich te winnen, hij sprong en rende over het podium en wisselde vele blikken uit met de bezoekers die tegen de barriers waren geplakt. Sterker nog, na een paar nummers kwam hij al een trapje af om wat high fives uit te delen. Nu iedereen aan boord was werd het tijd om de show op te bouwen die doorspekt was met de nodige thema’s. Het was niet alleen maar hoop, geloof en liefde. Shinedown ging ook voor verbroedering en hoopte dat alle bezoekers eens een rondje om zich heen zouden kijken en anderen een handje te geven. Volgens de band zou dan ook niemand echt alleen hoeven zijn en dat de grote kracht samenzijn was. Ook stond men ook graag even stil bij diegenen die niet meer onder ons waren en droeg Three Six Five aan hen op. Tijdens deze gevoelige ballad werd de zaal verlicht door de vele telefoonlampjes, wat een mooi beeld opleverde.
Ook werd het thema goed en kwaad afgevinkt door het spelen van Devil, waarbij nogmaals vuur een grote rol speelde op het podium. Naast het visuele spektakel was er ook simpelweg een hele goede band aan het werk, waarbij er ook een grote rol voor andere muzikanten was weggelegd. Zo klonk daar ineens een hele fijne grunt, maar het gitaarspel zorgde voor nog meer opleving, Shinedown zat er helemaal in en schroomde het niet om niet veel later nog meer boodschappen te laten horen. Zo haalde men al een citaat van Nietzsche aan die al zei dat een leven zonder muziek een vergissing zou zijn, maar ook dat men in het heden moest leven en genieten van het moment. Shinedown geloofde in de helende kracht van muziek en wist dat wederom mooi te verpakken in hun songs. Tussen al het spektakel door wisten ze toch te ontroeren met hun boodschappen en sterke songs. De telefoonlichtjes zouden dan ook vaker tevoorschijn worden gehaald, wat tijdens A Symptom Of Being Human wederom de grpte zaal verlichtte.
Thema’s zoals leven en dood lagen dan ook op de loer vanavond, maar niet alles moet zo zwaar op de hak genomen worden. Shinedown rockte en zorgde ervoor dat de zaal uit hun dak ging. Het publiek brulde de teksten mee en genoot vol overgave. De handen gingen massaal de lucht in toen er met grote regelmaat een plectrum door de lucht vloog, maar ook waagde men zich nog aan een dansje in de volgepakte zaal. Net zoals de band bleef ook het publiek er continu voor gaan en voor beiden voelde een interlude even als een adempauze, waarna iedereen er weer tegenaan kon. Shinedown stond vanavond ook even stil bij het heengaan van bevriende zanger Brad Arnold en speelde dan ook 3 Doors Down-klassieker Kryptonite die door iedereen uit volle borst werd meegezongen en aangezien de keeltjes toch al wijd openstonden was Lynyrd Skynyrd’s Simple Man een mooie opvolger. Shinedown werkte dan ook graag in blokjes en met tweetrapsraket Sound Of Madness en Second Chance beleefde het publiek de laatste muzikale momenten met hun helden, die beloofde dat een volgend bezoek niet meer zo lang zou moeten duren en eindige met de boodschap dat ze nooit afsloten met een afscheid, maar met een tot de volgende keer. Nou… laat die volgende keer dan maar weer komen!