The Next van 013 is vanavond het toneel van twee vrij verschillende bands. Toch vullen ze elkaar prima aan, want ze etaleren een donkere sound met virtuoos gitaarwerk en sterke vocalen.
The Night Eternal is een Duits kwintet dat muziek maakt in het straatje van bands als Unto Others en Lacrimas Profundere. Dus heavy metal met wat doom en invloeden van gothic bands als Sisters of Mercy én Type O Negative maar ook een Eternal Champion. Vocalist Ricardo Baum heeft een stem die even warm is als zijn persoonlijkheid. Hij komt innemend over als hij een shout out doet naar the Little Devil waar hij voor het eerst in Tilburg speelde. Die gothic galm klinkt prima op zijn stem en zijn uithalen komen prima terecht na een ietwat valse start de eerste twee songs. Met pakkende galopjes en virtuoze riffs is het gitaarwerk ook dik in orde. Ze zijn niet vies van een gitaarsolo, maar die vervelen geen moment.
Het nieuwe album, Cold Velvet heeft een pak lekkere nummers dus het is geen straf dat de nadruk van de set daarop ligt. Je moet wel headbangen op het melancholische Where This World Ends. En wat blijkt, het favoriete nummer van Baum is ook het mijne, het sfeervolle, meezingbare Caught In A Spell.
De spanning wordt even opgebouwd voor het Italiaanse Messa middels gedoofde lichten en een drumloop die wel heel erg lang duurt. Dan komen de instrumentalisten het podium op en wordt het eerste nummer ingezet. Een moment later komt frêle in een zwart soort van mantelpakje op en weet meteen te verbluffen met haar prachtige stem. Wordt het niveau van de albums hier live gehaald? Misschien niet helemaal, maar het klinkt evenwel fantastisch.
Haar breekbare stem, met iets van een Oosters timbre klinkt bezwerend en kwetsbaar waardoor de impact des te groter is bij de hardere uithalen. Dat alles wordt omlijst door geweldige instrumentaties, waarbij vooral gitarist Alberto Piccolo de show speelt. Moeiteloos wisselt hij esoterische riffs af te wisselen met jazzy tokkelwerk en zelfs een stukje country. En dat alles verpakt in een jas van meer traditionele doom metal zodat we niet vergeten dat het hier wel degelijk om een metalband gaat. Dit is een band die het spelen met hard en zachte passages volledig onder de knie heeft. Perfect opgebouwde nummers die je voorzichtig opbouwen, je droomt even weg en dan zijn er die loodzware riffs die de nekspieren in beweging zetten.
Natuurlijk is het niet de eerste keer dat de band in Tilburg staat. Diverse optredens op Roadburn gingen eraan vooraf. Shows die integraal waren voor het succes van de band. Sara is dat zeker niet vergeten en geeft aan zeker warme gevoelens te hebben voor de stad. Haar korte praatjes tussen de nummers komen wat onbeholpen over, maar tegelijk ook innemend en breekbaar. Over het algemeen kondigt ze slechts het volgende nummer aan, bijna verontschuldigend dat ze daarvoor de muziek moet onderbreken.
Even lijkt het erop dat de band wel erg vroegtijdig stopt, maar gelukkig blijkt er al snel een toegift in petto. Er wordt namelijker wat steviger afgesloten met Hour of the Wolf van het eerste album, Belfry.
Foto’s: Paul van der Hoek