
Het uit Denver, Colorado afkomstige Wayfarer weet menig metalhead aangename uurtjes te bezorgen met hun bijzondere mengsel van bluegrass, americana en blackmetal. Vanaf het album American Gothic (2023) werd het metalen gehalte al minder. Op het nieuwe album Riders Of The Setting Sun zijn de blackmetal invloeden in geen velden of wegen te bekennen…
De centrale vraag is of het ontbreken van enig metalen geluid een gemis is op Riders Of The Setting Sun. Die vraag laat zich helaas niet eenduidig beantwoorden. Enerzijds heeft Wayfarer wel een hoop eigenheid ingeleverd. De eerder aangehaalde hybride van bluegrass, americana en blackmetal maakte albums als World’s Blood (2018) en A Romance With Violence (2019) juist zo uniek.
Aan de andere kant begrijp ik de behoefte van de band om zich muzikaal verder te ontwikkelen. Het moet gezegd worden dat Riders Of The Setting Sun in de vorm van The Dusklands, Perdition’s Crossing, Casey’s Crossing en Grey Country een aantal erg knappe nummers bevat die erg geraffineerd in elkaar zitten en waarin het duistere karakter van het oudere werk wel degelijk op de achtergrond sluimert. Na iedere draaibeurt wordt de muzikale gewiekstheid van dit album steeds evidenter. Een 16 Horsepower of Woven Hand zou zich niet schamen voor een nummer als Black Roses & Early Graves en Prairies Of Babylon. Geluidstechnisch zit het allemaal snor dankzij de noeste arbeid van Ben Chisholm (Chelsea Wolfe), with James Barone (Beach House) and Iver Sandøy (Enslaved).
Voor mensen die het werk van Chelsea Wolfe, Woven Hand en Emma Ruth Rundle kunnen waarderen, zullen aan Riders Of The Setting Sun de nodige leuke uurtjes beleven. Voor degenen die de zwartgeblakerde randjes van het oude werk niet kunnen missen, kunnen deze plaat beter links laten liggen. De kwaliteit van Riders Of The Setting Sun staat wat mij betreft buiten kijf, maar deze gewaagde muzikale stunt van Wayfarer zal de gemoederen voorlopig bezig houden.