In de aanloop naar de release van het vijftiende studioalbum Borderland van Amorphis is het druk in het Finse kamp met promotie en interviews. In alle hectiek mocht de band een gouden plaat ontvangen voor het album Halo uit 2022. Iets dat geen vanzelfsprekend is tegenwoordig en ook een bijzondere verrassing omdat het maken van het album in coronatijd niet gemakkelijk is geweest.
Voor het nieuwe album Borderland koos Amorphis ervoor om deze keer niet met Jacob Hansen in zee te gaan voor de productie, maar te kiezen voor Jens Bogren. Het was tijd om te bekijken hoe de band zich verder kon ontwikkelen met iemand anders aan de knoppen.
Amorphis heeft in de aanloop naar de release reeds twee singles naar voren geschoven. De eerste single Light And Shadow is mooi toegankelijk en past mooi in het straatje van de band. Het is fraai hoe het piano-intro en de diepe grunts van Tomi Joutsen elkaar versterken terwijl het contrast zo groot is. Daarbij weet de band met voldoende ruimte voor gitaar en toetsen de aandacht continu naar zich toe te trekken.
Het tempo van Light And Shadow is aanstekelijk en nodigt uit om te bewegen. Dat komen we meer tegen op het album. The Strange is eveneens gezegend met een goed ‘dansbaar’ ritme, maar past helemaal in het muzikale straatje van Amorphis zoals we het graag horen. Daar heeft Jens Bogren gelukkig niets aan veranderd. Liefhebbers van de melancholische muziek van Amorphis zullen dan ook prettig geroerd zijn bij het warme en vertrouwde karakter dat aan The Circle ten grondslag ligt. Het past vanaf de eerste tonen in de verwachting bij dit album. Het is warm, vertrouwd en laagdrempelig en de gitaarmelodie op de achtergrond bindt het geheel tot één stuk. Daarbij laat Tomi met een perfecte balans tussen clean vocals en grunts horen waarom hij de ideale zanger is bij Amorphis. Hij is tot veel in staat. Hij staat zijn mannetje in het zwaar aangezette Bones waarbij hij mooi begeleid wordt door het drumwerk van Jan Rechberger. En ook in deze compositie met een zwaarder karakter weet Amorphis je te vermaken met de luchtigheid in het refrein of zoals in Fog To Fog door alles even in een octaafje hoger neer te zetten. Het is daarbij leuk om te weten dat Bones van de hand komt van toetsenist Santeri Kallio die daarmee laat zien dat ook toetsenisten muziek kunnen schrijven die gebaseerd zijn op stevige riffs.
In Tempest tapt Amorphis net uit een ander vaatje. Dit is pure emotie dat je boxen uitkomt. De zanglijn is innemend en de minimale gitaarbasis zorgt net voor een extra accent. Het is ook mooi om te horen hoe de gitaarsolo voortborduurt op de zanglijn van
Tomi en na een stuk rustgevende muziek volgt dan toch een stevige aanzet tot nieuw solowerk waarbij de compositie groeit en groeit en zich ontplooit in schoonheid.
Hetzij in een sneller tempo krijgt het melancholische karakter verder vorm in The Lantern. Het licht onregelmatige Borderland laat je geregeld even op het verkeerde been staan, voordat Despair het album afsluit op een pakkende wijze. In Despair komen alle befaamde Amorphiselementen nog één keer tezamen in één compositie. Melancholie, contrast, diepe grunts en fraaie melodieën maken van Despair zeker één van de beste composities.
In alle hoedanigheid is Borderland een typisch Amorphisalbum geworden. Sommigen zullen dit met alle liefde omarmen terwijl sommigen misschien vinden dat Borderland op eerder werk lijkt qua beleving. Het neemt niet weg dat Borderland een heel fijn album is waar veel te beleven is, maar waar het vertrouwde en warme karakter van deze Finnen alom aanwezig is.