287
Nee, dit is geen nieuw product van Tefal, maar de, hier komt ie, antifascist, antiracist free form death-jazz band van een deel van de vermaarde, Zweedse post-hardcore baanbrekers Refused. Vocalist Dennis Lyxzén, bassist Magnus Flagge en drummer David Sandström namen dit album op in drie dagen zo schijnt. Nou ja, album… Experiment is een beter woord denk ik. Een werkje dat, door het wel heel avant garde karakter zonder de naam van Refused nooit een publiek groter zou bereiken dan een mannetje of 30 denk ik.  A Hate Inferior bouwt langzaam met blazers voor we de geschreeuwde vocalen horen. Een schril klinkende saxofoon lijkt die schreeuw te echoën. In het begin best lekker, tot de blaassectie begint te klinken als een zinkende stoomboot. Alsof er niet meer genoeg lucht in de longen zat om door te blazen. Gelukkig wordt de urgent klinkende schreeuwzang wel weer opgepikt en vindt Mats Gustafsson weer wat lucht in de longen terug om wat geluid uit de toeter te krijgen. Op Dör för långsamt klinkt het alsof Dennis een psychose krijgt en produceert jankende geluiden terwijl een fluit zenuwachtige geluiden produceert. De steady drum van David Sandströmkrijgt dit niet fatsoenlijk aan elkaar geregen, net zomin als de wat folky zang ergens in het midden van de track. Het einde klinkt alsof de hele band van de studio trap lazert, Dennis schreeuwend van pijn. Repeater II trekt je binnen met een vrij toegankelijk baslijntje en een funky blaaspartij. Die hele funk blijft overeind door de “oeh-oehs” en “ow-ows” van Dennis. Het meest toegankelijke nummer van de plaat. Een rustig basgeluid doet je even op adem komen bij titeltrack Backengrillen. Daar is dat benepen klinkende fluitje weer en een Dennis die klinkt alsof hij wordt overvallen door verdriet. Of dat is om hoe irritant die fluit klinkt is me niet bekend. Gelukkig valt daarna een lijzig klinkende saxofoon in die beter te pruimen is. De zang van Dennis wordt ook wat relaxter, een beetje richting folky doom. Wanneer de blazer een bronstige mammoet tracht te imiteren zijn ze me helaas weer kwijt. In noiserock stijl wordt er duchtig aan allerlei knoppen gedraaid op Socialism or Barbarism. Het creëert een vervreemdend geruis. Dus nee, je speakers of koptelefoon is niet kapot. Het hoort zo. En nee, dat is een blaasinstrument, geen kapotte cirkelzaag die daar doorheen lijkt te komen. De fijne, steady drums en ronkende bas die dan opduiken zijn een soort reddingsboei van toegankelijkheid die de vocalen van Dennis introduceren. Die klinken best lekker en staccato. Het legendarische Refused album A Shape of Punk To Come werd oorspronkelijk ook niet door iedereen begrepen of goed ontvangen. Het duurde even voor men die plaat op waarde wist te schatten en hij gezien werd als baanbrekend. Misschien kijken we later ook zo terug naar deze plaat? Voorlopig moet ik persoonlijk even bekennen dat ik wellicht niet avontuurlijk genoeg ben om hem te kunnen waarderen. En dat zeg ik met alle respect naar het verleden van de bandleden én de durf om dit uit te brengen. Origineel is het in ieder geval wel. |