BTL, dat is de nieuwe bandnaam voor de Belgische band Beyond The Labyrinth. Er waait een frisse wind door deze band en dat is te danken aan de nieuwe zanger, Johan Lotigiers, en dat is te merken aan het nieuwe album The Game.
Beyond The Labyrinth staat al sinds 1996 voor classic rock, zeg maar hardrock. Ze zijn een vaste waarde op de kleinere festivals, ze speelden behalve in België ook al in Nederland, Frankrijk, Duitsland en de UK. Ze openden al voor Uriah Heep en Y&T, om er nu maar twee te noemen van een lange lijst. Voor Lotigiers bij de band kwam hebben ze al nog getalenteerde zangers gehad, maar afgaand op hun nieuwe album The Game kunnen we zeggen dat nu echt alle puzzelstukjes in elkaar passen. De tracks klinken steviger, de lyrics en de zang zijn super en de band heeft duidelijk zijn enthousiasme teruggevonden.
The Game is hun zesde album. De openers Play The Game en Midnight Madness hebben beide een pittig ritme. Op Favourite Mistake neemt de band wat gas terug en dan volgt wat boogiewoogie met A Little Bit Of Rock ’n Roll. Eerst hoorde ik hierin vooral de liefde voor Elvis, die Johan gemeen heeft met z’n bekendere broer Helmut, maar ze voegen er bij BTL een beetje Mud en Slade aan toe. Johan is de oudere broer van Helmut en diegene van wie die – als tiener – de liefde voor hardrock doorgegeven heeft aan de jongere broer, wat een paar jaar geleden resulteerde in Hellmut Goes Metal. De bekendste van de zingende Lotti’s verzorgt overigens wat backings op dit album. Bram Van Den Berghe, producer van het album, zat overigens in de liveband van Helmut.
Een track die de volgers van deze website zeker zal kunnen bekoren is The Light Pt2 (The Guiding Light), onder meer met een leuke intro-riff. Een stevige track die wat doet denken aan de Duitse en Britse heavy metal van de jaren ’80 (Helloween, Accept, Saxon, Fist) met een meezingmoment dat live iedereen zal verleiden om die Oh-Oh-Oh-Oooooh luid mee te brullen. In de songopbouw en lyrics is dit misschien een eenvoudige track, maar het is de meest catchy tune van het album. Eenvoud die efficiënt is. De volgende single?
My Music Is There klinkt dan weer eerder alsof het uit de Verenigde Staten komt. Ergens tussen Jump van Van Halen en Burning Heart van Vandenberg in. Of dus eerder een Nederlands-Amerikaanse sound. Haunted House is eveneens een heel sterke en stevig rockende track, en hij wint aan kracht bij elke nieuwe luisterbeurt. A Dream Come True werd mee geschreven door Sam Claeys (Red Zebra, Der Klinke, Pesch, Gare Noir, …). Dit is een soort van prog-power-pianoballad van zes minuten met onderweg best wat drama en theater en enkele hoge vocale uithalen. Als orgelpunt van The Game kan dit wel tellen.
Vernieuwend is het niet, maar dat is ook niet wat dit genre vraagt. De nieuwe zanger heeft een heel herkenbare stem en hij weet goed wat hij aankan met zijn bereik. Voorts musiceert de band op dit album met de ambitie van de grote dagen en met het soort zelfvertrouwen dat je enkel krijgt door te blijven geloven in jezelf, ook als het succes niet op bestelling komt.