Deze zondagavond vormt Doornroosje in Nijmegen het decor voor een avond death metal van hoog niveau, met vier uiteenlopende bands die elk een eigen invulling geven aan het genre. De Paarse Zaal is volledig uitverkocht, wat betekent dat ongeveer vierhonderd liefhebbers zich hebben verzameld voor een avond vol zware klanken. Het hoofdprogramma wordt verzorgd door Cryptopsy, dat met deze tournee het dertigjarig bestaan van het invloedrijke album None So Vile viert. De support wordt ingevuld door 200 Stab Wounds, Inferi en Corpse Pile.
De deuren openen iets na half zeven, al laat een vertraagde soundcheck pas vijf minuten voor aanvang toegang tot de zaal toe. Desondanks blijft het tijdschema ongewijzigd en verschijnt Corpse Pile klokslag zeven uur op het podium.
Voor de Amerikaanse band is dit de eerste Europese tournee en tevens het Nederlandse debuut. De brutal death metal wordt doorspekt met hardcore-invloeden, die niet alleen muzikaal, maar ook thematisch tot uiting komen. Tussen de nummers door laat vocalist Jason Lionel Frazier zich uit over maatschappelijke en politieke kwesties, met uitgesproken statements als ‘free Palestine’, ‘Elon Musk should solve world hunger’ en ‘fuck Trump’.
Ondanks de vele onderbrekingen ligt de nadruk bij Corpse Pile duidelijk op de muziek. Klassieke, cavemanriffs en diepe gutturals worden afgewisseld met de razendsnelle blastbeats van drummer Alex Covarrubias. In het toegewezen halfuur speelt de band tien nummers, waarbij de recente EP In The Beginning in zijn volledigheid wordt uitgevoerd. Composities als Where The Sidewalk Ends en Stacking Bodies zorgen voor een karatemosh en zichtbaar plezier bij de bandleden.
Het hoogtepunt van de set volgt met Fed To The Starved, direct opgevolgd door Kicked In Cadaver, waarin meer melodieus gitaarwerk wordt gecombineerd met traditionele hardcorezang van beide gitaristen. Corpse Pile overtuigt live en weet, in tegenstelling tot het studiomateriaal, geen seconde te vervelen.
Na een korte ombouw van vijftien minuten is het podium voor Inferi. Ook deze band komt uit de Verenigde Staten, maar kiest voor een benadering van death metal die zowel melodisch als technisch verfijnd is. De set opent met klassieker The Promethean Kings, al is de geluidsafstelling in eerste instantie nog niet naar behoren. Zowel de melodische gitaarlijnen als de zang van frontman Stevie Boiser komen nog niet volledig tot hun recht, maar dit euvel wordt na het openingsnummer verholpen.
In de zaal heerst een rustigere sfeer, waarbij de aandacht vooral uitgaat naar de virtuoze composities van de uit Nashville afkomstige band. Door de beperkte speeltijd en de lange, complexe nummers is er ruimte voor slechts vijf composities. Met het oog op het nieuwe album dat begin april verschijnt, ligt de nadruk deze avond op recent materiaal. Zo worden het titelnummer Heaven Wept en The Rapture Of Dead Light gespeeld. Deze nieuwe nummers klinken minder technisch en laten een primitievere kant van Inferi horen, wat de pit alsnog in beweging brengt.
Afgesloten wordt met het zeven minuten durende Heirs Of The Descent, dat niet alleen Malcolm Pugh de gelegenheid biedt zijn gitaar te laten spreken, maar ook ruimte laat voor de kenmerkende hoge krijsen van Stevie Boiser. Inferi verdient zonder twijfel een langere speeltijd, maar weet ook binnen dit halfuur te imponeren met pure muzikantenmuziek.
200 Stab Wounds heeft slechts twee platen uitgebracht, maar is toch al een reizende ster binnen het deathmetallandschap. Het in 2024 verschenen Manual Manic Procedures betekende een duidelijke groeispurt voor de band en vormt dan ook de kern van de set. Er wordt geopend met Hands Of Eternity, waarna het publiek vrijwel direct losgaat. Vanaf de eerste seconden heeft de band de zaal volledig in haar greep.
De oldschool death metal wordt op eigentijdse wijze gebracht en kenmerkt zich door een aanstekelijke groove. De band maakt verder weinig woorden vuil tussendoor en speelt de nummers in moordend tempo achter elkaar door. Ironisch, aangezien de heren bijna uitsluitend over moord en de dood zingen.
Door het ontbreken van een vangploeg dienen crowdsurfers ook te stagediven, wat bijdraagt aan de chaotische sfeer. De bandleden tonen zich zichtbaar dankbaar voor de enthousiaste opkomst. Zo verwijzen ze ook nog even naar hun eerdere (en tevens debuutshow in Nederland), twee jaar geleden als support van Cattle Decapitation.
Nummers als Ride The Flatline, Itty Bitty Pieces en Fatal Reality klinken loepzuiver en even krachtig als op plaat, mede dankzij een uitstekende geluidsmix. Gezien de drukte in de zaal, de actieve deelname van het publiek en de lange rij bij de merchandise, heeft 200 Stab Wounds ook deze avond ongetwijfeld nieuwe fans aan zich weten te binden.
De avond draait echter vooral om de pioniers van de technische death metal. Cryptopsy bestaat sinds 1992 en het tweede album None So Vile wordt algemeen beschouwd als een mijlpaal binnen het genre. Dat deze plaat dit jaar haar dertigste verjaardag viert, vormt de aanleiding voor een wereldtournee. Van de huidige bezetting is enkel drummer Flo Mounier op het album te horen, maar dat doet niets af aan de impact van het optreden.
Er wordt geopend met het iconische Slit Your Guts, al laat ook hier de geluidsafstelling aanvankelijk te wensen over. Hoewel dit grotendeels wordt bijgesteld, klinkt de gecontroleerde chaos nooit helemaal perfect. Toch is de kwaliteit van het spel onmiskenbaar. De riffs en drums razen voorbij, terwijl de mechanische baslijnen van Oliver Pinard het geheel samenbinden.
Vocalist Matt McGachy benadert de originele, diepe vocalen van zijn voorganger Lord Worm met overtuiging, maar excelleert vooral in zijn eigen werk, zoals tijdens Dead Eyes Replete en het indrukwekkende Godless Deceiver.
Vorig jaar bracht Cryptopsy het negende studioalbum An Insatiable Violence uit, waarvan ook een drietal nummers worden gespeeld. Desondanks gaat de meeste bijval uit naar het oudere repertoire. Wanneer achtereenvolgens Crown Of Horns, Phobophile en Orgiastic Disembowelment worden ingezet, verandert de zaal in een kolkende massa, met rondvliegend bier als onvermijdelijk gevolg.
De Canadezen leveren een uiterst strakke show af en kunnen rekenen op onafgebroken gejuich en daverend applaus. Opmerkelijk genoeg wordt afgesloten met het recente Malicious Needs, waardoor Dead And Dripping en Lichmistress van None So Vile worden overgeslagen.